Yargıtay 7. Hukuk Dairesi 2013/2520 E. 2013/8228 K.

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü: Davacı, davalı işyerinin Antalya Bölge Satış Şefi olarak görev yaptığını ve 02.05.2008 tarihinde davalı şirket tarafından işine son verildiğini, davacının davalı işyerinde çalıştığı dönemde her gün saat 08.00- saat 22:00-23.00'e kadar çalıştığını beyanla fazla çalışma ücretinin ödetilmesini istemiştir. Davalı, davacının fazla çalıştığı iddiasının doğru olmadığını, ücret bordroları ve maaş ödemelerinin yapıldığı bordrolar incelendiğinde fazla çalışma yapıldığında fazla çalışma ücretinin kendisine ödendiğinin görüleceğini, davacıya fazla çalışma ücreti ödendiği aylar dışında fazla çalışma yapmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir. Mahkemece, davacının davasının kabulü ile fazla çalışma alacağının davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 41. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir. Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir. Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir. Somut olayda, davacı, dava dilekçesinde sabah 08:00de işe başladığını beyan etmiştir, davacı tanıkları ise çalışmaların saha elemanlarının dönüş saatine kadar bununda “genellikle” 21:30-22:00’ye kadar sürdüğünü beyan etmişlerdir. Bu beyanlara rağmen bilirkişi her gün 07:30-22:00 saatleri arasında çalıştığını kabul ederek hesaplama yapılmıştır. Oysa davacının talebi ile bağlı kalınarak 08:00 de çalışmaya başladığı kabul edilmeli, ayrıca her gün çalışmanın 22:00ye kadar sürmediği açık olduğuna göre çalışmanın daha erken ortalama bir saatte bittiği kabul edilerek hesaplama yapılması gerekirken mahkemece hergün saat 22,00'ye kadar çalışıldığının kabulüyle, hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir. O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 06.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.