Yargıtay 7. Hukuk Dairesi 2013/19468 E. 2013/14337 K.

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, mevsimlik işçi olarak çalıştığını daha sonra daimi kadroya geçtiğini, emekli olmasına rağmen yıllık izin alacağının ödenmediğini bildirerek yıllık izin alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, mevsimlik işçinin yıllık izin hakkı olamayacağını, daimi kadroya geçtikten sonra yıllık izinlerinin kullandırıldığını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

1475 sayılı Yasa'nın 50.maddesi ile 4857 sayılı İş Kanununun 53. maddesinde mevsimlik işlerde yıllık izin hakkının doğmayacağı belirtilmiş ise de, yılın ne kadar bölümünde çalışılma halinde mevsimlik iş sayılacağı yönünde bir düzenlemeye yer verilmemiştir. Öyle ki yılın tamamına yakın bir bölümünde çalışılma halinde Anayasal temeli olan dinlenme hakkının tanınması gerekeceği açıktır. Dairemizin istikrar kazanan kararlarında da çalışmanın 11 ayın üzerine çıktığı hallerde mevsimlik iş ilişkisinin dışına çıkıldığı kabul edilmiştir. (Dairemizin 2013/16715 - 16748 E. arası; 2013/11071 - 11009 - 11099 - 11087 - 11140 - 11125 E.; 2013/6807 - 6879 E. arası sayılı dosyaları)

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının 11.3.1981 tarihinde Köy Hizmetlerinde mevsimlik işçi olarak çalışmaya başladığı, 02.02.2001 tarihinde daimi kadroya alındığı, 13.05.2011 tarihinde emekli olduğu, SGK mukteza tablosunda davacının mevsimlik işçi olarak çalıştığı dönemde 1991, 1992, 1997 ve 1999 yıllarındaki çalışmasının 330 günün üzerinde diğer yıllardaki çalışmalarının 330 günün altında olduğu, ancak SGK hizmet döküm cetvelinde 1991 yılında 247 gün, 1992 yılında 187 gün, 1997 yılında 115 gün ve 1999 yılındaki çalışma dökümünün bulunmadığı, davalı işverence düzenlenen hizmet dökümünde 1991 yılında 251, 1992 yılında 190 gün, 1997 yılında 178 gün, 1999 yılında 346 gün çalışmasının gözüktüğü, 14.11.2012 havale tarihli ek raporda davacının 11 ayı aşan çalışma süresi ile 2001 yılında kadroya geçtikten sonraki hizmet süresi toplanarak 15 yıl üzerinden hakettiği izin süresi TİS'ne göre bulunup kullandığı izin süresi mahsup edildikten sonra kalan süre üzerinden yıllık izin alacağı hesaplanmıştır.

Yapılacak iş; öncelikle davacının mevsimlik işçi olarak çalıştığı dönemle ilgili yaşlılık muhteza tablosunda 1991, 1992, 1997 ve 1999 yıllarında 330 günün üzerinde gözüken sigortalılık süresinin davalı işyerinde geçip geçmediğini daha açık bir anlatımla davacının bu yıllarda gerçekte davalı işyerinde geçen hizmet sürelerini belirleyip bu yıllarda 330 günün üzerinde davalı işyerinde geçen bir hizmetinin bulunup bulunmadığını açıklığa kavuşturmak 330 gün ve üzerinde çalışmanın bulunduğu yıllar için hakettiği izin süresini belirleyip, 2001 yılında kadroya geçtikten sonra hakedip kullanmadığı izin süresi var ise onu da ilave ederek yıllık izin alacağını hesaplatıp çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu dosya kapsamı ile uyuşmayan bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 11.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.