Yargıtay 7. Hukuk Dairesi 2013/1845 E. 2013/7258 K.

Mahkemesi :İş Mahkemesi YARGITAY İLAMI Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü: 1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine, 2-Davacı, davalı kurumda işçi olarak çalıştığını, halen çalışmasını sürdürdüğünü, TİS den faydalanan sendika üyesi işçi olduğunu, 1997-31.12.2004 arası 4 adet TİS imzalandığını, 14.dönem ve son geçerli TİS den sonra yeni TİS imzalanmadığını, halen 14. dönem TİS geçerliğini koruduğunu ve hizmet akdine dönüştüğünü, 01.01.2005 tarihinden olan ücret zamlarının geç yatırıldığını, TİS in 55. maddesi gereği her ayın 23. günü ücret alacağı için 41/B gereği 1 Temmuz ve 1 Ocak tarihini ikramiye fark alacağı için, ilave tediye alacakları için ise dava tarihinin temerrüd tarihi olduğunu, ücret iyileştirmelerine ilişkin hükümlerinin eksik ve yanlış yatırıldığını beyan ederek, ücret fark alacağı, ikramiye fark alacağı ve ilave tediye alacağı olmak üzere toplam 1.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı davanın reddini istemiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davacı 07.10.2011 tarihli ıslah dilekçesi ile ıslah ile artırdığı miktarlara ıslah tarihinden itibaren faiz talebinde bulunduğu halde 6100 sayılı HMK 26.maddesi dikkate alınmadan talep aşılarak dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi hatalıdır. Mahkemece ücret farkı ve ikramiye alacağı için 2822 sayılı Yasanın 61. maddesinde işletme kredilerine uygulanan en yüksek faizin yürütülmesine karar verilmiştir. 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanunun 61.maddesinde, “Toplu iş sözleşmesine dayanan eda davalarında ifaya mahkum edilen taraf, temerrüt tarihinden itibaren, bankalarca uygulanan en yüksek işletme kredisi faizi üzerinden temerrüt faizi ödemeye de mahkum edilir” şeklinde kurala yer verilerek uygulanması gereken faiz türü belirtilmiştir. Toplu iş sözleşmesinden doğan istekler bakımından sözü edilen faizin uygulanması yerinde ise de toplu iş sözleşmesinin süresinin sona ermesinin ardından iş sözleşmesi hükmü olarak devam eden kurallar gereği ödenen ücret ve ikramiye bakımından 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanunun 61. maddesinde öngörülen faizin uygulanması doğru değildir. Toplu iş sözleşmesinin süresinin sona erdiği 31.12.2004 tarihi sonrası için davaya konu ücret ve ikramiye farkı alacağı iş sözleşmesinden doğmakla anılan tarihten sonra doğan alacaklar bakımından yasal faiz olan en yüksek banka mevduat faizine karar verilmelidir. Ücret farkı ve ikramiye alacağı bakımından 31.12.2004 tarihinden daha sonra doğan miktarlar bakımından yasal faiz olan en yüksek banka mevduat faizine karar verilmesi gerekirken, mahkemece toplu iş sözleşmesinin süresinin sona erdiği tarihten sonrası için de bankalarca işletme kredilerine uygulanan en yüksek faize karar verilmesi isabetsiz olmuştur. Mahkemece bu yönler gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 22.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.