Yargıtay 7. Hukuk Dairesi 2013/12198 E. 2013/14725 K.

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü: 1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine, 2-Davacı vekili, mevsimlik işçi olarak çalıştığını yıllık izin alacağının tahsilini karar verilmesini talep etmiştir. Davalı, mevsimlik işçinin yıllık izin hakkı olamayacağından davanın reddini talep etmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. 4857 sayılı İş Kanununun 53. maddesinde mevsimlik işlerde yıllık izin hakkının doğmayacağı belirtilmiş ise de, yılın ne kadar bölümünde çalışılma halinde mevsimlik iş sayılacağı yönünde bir düzenlemeye yer verilmemiştir. Öyle ki yılın tamamına yakın bir bölümünde çalışılma halinde Anayasal temeli olan dinlenme hakkının tanınması gerekeceği açıktır. Dairemizin istikrar kazanan kararlarında da çalışmanın 11 ayın üzerine çıktığı hallerde mevsimlik iş ilişkisinin dışına çıkıldığı kabul edilmiştir. (Dairemizin 2013/16715 - 16748 E. arası; 2013/11071 - 11009 - 11099 - 11087 - 11140 - 11125 E.; 2013/6807 - 6879 E. arası sayılı dosyaları) Yapılan bu açıklamalara göre davacının çalışmasının 11 ayın üzerine sadece 1999 yılında çıktığı, 2000 yılında 11 ayın altında 9 ay 17 gün çalışmasına rağmen bu sürenin de yıllık izin hesabında çalışma süresine dahil edildiği görülmüştür. 2000 yılında çalışma 11 ayın altında olduğundan bu süre yıllık izin hesabında kadrolu dönem çalışma süresine eklenemez. Diğer yandan bilirkişi davacının kadrolu çalışmasını raporun ilk sayfasında 2001-2008 arasında 7 yıl 5 ay 13 gün olarak hesaplamışken, kadrolu dönemle yıllık izine hak kazanılan süreleri toplarken raporun 2. sayfasında bu çalışma dönemini 8 yıl 6 ay 13 gün olarak dikkate almıştır. Hesaplamadaki sürelerin hatalı olduğu açıktır. Mahkemece gerekirse açıklanan hususlar yönünden bilirkişiden ek rapor alınmalı 11 ayın üzerinde çalışma olmayan yıllar için ret kararı verilmelidir. Hatalı değerlendirme ile sonuca gidilmesi bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 16.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.