Yargıtay 7. Hukuk Dairesi 2013/10634 E. 2013/17139 K.

Mahkemesi :İş Mahkemesi Dava Türü : Alacak YARGITAY İLAMI Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı ve davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü: 1-Davacının 7.9.2012 tarihli mahkemece verilen tavzih isteminin reddine ilişkin karara yönelik temyizi yönünden; Davacının sözleşmesinin 04.11.2010 tarihinde feshedildiği ve mahkemece kıdem tazminatına fesih tarihinden itibaren kıdem faizi yürütülmesine hükmedildiği halde hükümde fesih tarihi olarak davanın açıldığı 04.02.2011 tarihinden sonraki 04.11.2011 tarihinin yazılması maddi hataya dayalı olup her zaman mahkemece düzeltilebilmesi mümkün iken, davacının emekli olduğu ve bu sebeple dava tarihinden itibaren faize hükmedilebileceği şeklinde yerinde olmayan gerekçeler ile tavzih talebinin reddine karar verilmesi hatalı olmuştur. 2.Davalının 07.9.2012 tarihli karara yönelik temyizine gelince; dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine, 3-Davacı vekili, davacının 20/05/2009-04/11/2010 döneminde tır şoförü olarak çalıştığını, iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin, genel tatil ve hafta tatili alcaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili, davacının yılda sadece 23 sefer yaptığını, izinlerini seferde olmadığı günlerde kullandığı, fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil çalışması bulunmadığı, şirket ortağının şirket adına ödediği 8758,25 TL'nin davacının alacakları varsa mahsubunun gerektiğinin bildirerek davanın reddini talep etmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davacı dava dilekçesinde haftada 7 gün 07:30-21:00 saatleri arasında çalıştığı iddiası ile fazla çalışma alacağı talep etmiştir. Davacı ve davalı tanıklarının beyanlarında davacının çalıştığı saatlerin net olarak belirtilmediği ve fazla çalışma yapıldığı davacı tarafından ispatlanamadığından talebin reddi gerektiği halde HMK 26.maddesine de aykırı şekilde davacının talebinin de dışına çıkılarak hiçbir dayanağı bulunmadan ayda 8 gün 24 saat çalıştığı gerekçesiyle fazla çalışma alacağına hükmedilmesi isabetsizdir. Ayrıca hafta tatili, işçilerin haftanın her hangi bir günü kesintisiz olarak 24 saat boyunca dinlenmelerine yönelik bir düzenleme olup hafta sonu çalışılıp hafta tatilinin haftanın bir başka günü kullanılması mümkündür. Bilirkişi davacının Pazar günü çalıştığı ihtimali doğrultusunda hesaplama yapmış ise de, Pazar gününün akdi hafta tatili olduğuna ilişkin taraflar arasında sözleşme bulunmadığı gibi ayda 4 gün süren iki sefer yaptığı dikkate alındığında hiçbir zaman haftanın 7 günü çalışmadığı anlaşıldığından bu talebin de reddi gerekirken kabulüne karar verilmiş olması bozma nedenidir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle tarafların temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkemenin 07.09.2012 tarihli tavzih talebinin reddine ilişkin kararı ile mahkemenin 7.9.2012 tarihli kararının yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 22.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.