Yargıtay 7. Ceza Dairesi 2025/3000 E. 2025/9940 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/2339 Esas, 2022/4031 Karar SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet HÜKÜM : Sanık hakkında kaçakçılık suçundan verilen mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi EK KARAR : Temyiz isteminin reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddiyle ek kararın onanması Yapılan ön inceleme neticesinde; sanığın temyiz isteminin reddine ilişkin 29.01.2025 tarihli ek kararın temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKİ SÜREÇ A. İlk Derece Edirne 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2022 tarihli ve 2020/1348 Esas, 2022/300 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 3/1, 3/22 ve 4/2. maddeleri uyarınca neticeten 3 yıl 9 ay hapis ve 26.240,00 TL adlî para cezası verilmiştir. B. İstinaf İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 28.06.2022 tarihli ve 2022/2339 Esas, 2022/4031 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kaçakçılık suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafiin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 29.01.2025 tarihli ek kararı ile sanığın temyiz isteminin anılan kararın kesin nitelikte olması nedeniyle reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Sanığın temyiz talebi; temyiz isteminin yerinde olduğuna, hükmün usulüne uygun kesinleştirilmediğine, gıyabi kararın tutukevinden verdiği dilekçe ile temyiz edilebileceğine ve infazın durdurulması gerektiğine ilişkindir. B. Değerlendirme ve Gerekçe 5271 sayılı Kanun’un 286/2-b maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir. III. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesi tarafından verilen 29.01.2025 tarihli ve 2022/2339 Esas, 2022/4031 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Edirne 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.09.2025 tarihinde karar verildi.