Yargıtay 7. Ceza Dairesi 2023/4585 E. 2025/4709 K. – İzin Tecavüzü

B O Z M A Ü Z E R İ N E MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2017/128 E., 2020/64 K. SUÇ : İzin tecavüzü HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Zamanaşımı nedeniyle düşme Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Sanığın,...İlçe J.K.lığı emrinde askerlik hizmetini yapmakta iken, 03.07.2009 tarihinde 2 günü yol süresi olmak üzere, toplam 22 gün süre ile İstanbul'daki ikamet adresine izne gönderildiği, izin süresini geçirmek üzere birliğinden saat kaçta ayrıldığının belli olmaması sebebiyle saat 24.00’de ayrıldığının kabul edilmesinin gerektiği, bu durumda izin süresi sonunda 25.07.2009 günü saat 24.00’e kadar birliğine katılması gerektiği dikkate alındığında suç başlangıç tarihinin 26.07.2009 olarak kabulü gerekirken 25.07.2009 olarak belirlenmesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik; gerekçeli karar başlığında suç tarihlerinin sanığın izin tecavüzünde kaldığı tarihleri kapsayacak biçimde "26.07.2009-19.07.2010" yerine "25.07.2009" olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiştir. Sanığın yargılama konusu eylemine göre belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66/1-e bendi gereği 8 yıllık olağan, aynı Kanun'un 67/4. maddesi gereği ise 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, 5237 sayılı Kanun'un 67/2-d bendi gereği zamanaşımını kesen son işlemin 01.12.2010 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu, bu tarihten itibaren, hükmün verildiği 09.03.2020 tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu anlaşıldığından sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. Açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321/1. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1. maddesinin (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, 27.03.2025 tarihinde karar verildi.