Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2010/7088 E. 2013/5422 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.12.2006-09.09.2009 tarihli tebliğnameleri ve 02.03.2010 günlü kenar yazısı ile Daireye gönderilerek, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Kolluk görevlileri tarafından düzenlenen 11.12.2004 tarihli görgü ve tespit tutanağının içeriğine göre, kamuya ait sağlık ocağının alüminyum kapı kilidinin kırıldığı ve anahtar yuvasının çıkartıldığının anlaşılması karşısında; kapının ve kırılan kilidin sağlam ve dayanıklı vasıfta olduğuna ilişkin kanıtların neler olduğu karar yerinde açıklanıp, tartışılmadan 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca lehe olan yasanın belirlenmesi aşamasında, 765 sayılı TCK’nın 493/1. maddesinin değerlendirmeye esas alınması, 2-Sanığın, kamuya ait sağlık ocağına ait binanın kapı kilidini kırmak ve kapıya zarar vermek suretiyle açtığının belirlenmesi ve bu işlem sırasında anahtar ya da başka bir aleti anahtar gibi kullandığına ilişkin kanıt bulunmadığının anlaşılması karşısında; eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142.maddesinin 1-a fıkra ve bendine uyduğu gözetilmeden, aynı yasa maddesinin 2-d fıkra ve bendi ile uygulama yapılması, 3-Bilirkişi raporuna göre, suça konu eşyanın toplam 615 Türk Lirası olan değerinin, lehe yasa karşılaştırması yapılırken, 765 sayılı TCK’nın 522/1. maddesi çerçevesinde, suç tarihindeki ekonomik koşullara, paranın satın alma gücüne ve yerleşmiş uygulamalara göre, “hafif” yerine “pek hafif” kabul edilmesi, 4-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 145/1. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522/1 .maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı; “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, 5-5237 sayılı TCK’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK’nın 491, 492 ve 493. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçunun öğelerinin farklı olduğu; somut olayda suç arkadaşı ile birlikte hareket ederek, hırsızlık yapmak için gece vakti, kapı kilidi kırıp, kamu kurumu olan sağlık ocağının binasına giren sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a, 143/1, 35/2. maddelerine uyan hırsızlığa kalkışma suçunun yanı sıra, aynı Yasanın 116/2-4, 119/1-c maddelerinde tanımlanan işyeri dokunulmazlığını bozmak ve aynı Yasanın 152/1-a maddesine uyan kamu malına zarar vermek suçunu da oluşturduğu gözetilmeden, bu konuda değerlendirme yapılmaması, 6-5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1.fıkrasında öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerinin seçimlik olmadığı gözetilmeden, anılan fıkranın (b-c-d-e) bendlerinde yazılı tedbirlere hükmedilmemesi, 7-03.05.2005 günlü oturumda sanığın yüzüne okunan nüfus kaydının ve adli sicil kaydının dosyada bulundurulmaması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 18.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.