Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2010/31804 E. 2013/20307 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇLAR : Hırsızlık, İşyeri dokunulmazlığını ihlal, Mala zarar verme, Resmi belgeyi bozmak HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: I- Sanık hakkında 17.05.2007 tarihinde işlenen hırsızlık, 06.12.2007 tarihinde işlenen mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde; Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; Kasten işlemiş olduğu suç için hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarından “53. maddenin uygulanmasına ” ilişkin bölümler çıkartılarak, yerine “Kasten işlemiş olduğu suçlar için hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına” cümlesi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, II-)Sanık hakkında 06.12.2007 tarinde işlenen hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma ile resmi belgeyi bozmak suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince; Katılanın kolluk beyanı, olay yeri inceleme raporu ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın eylemini, pencere camını kırıp içeriye eline uzatarak kapı üzerindeki anahtarla kilitli kapıyı açıp gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki (1) nolu bozma düşüncesi benimsenmemiştir, Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Suçun gece sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğine ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğunun açıklanıp tartışılmadan, 5237 sayılı TCK'nın 143/1 ve 116/4. maddeleri ile uygulama yapılması, 2-Sanığın, resmi belgede sahtecilik yapmak kast ve saiki ile katılanın işyerinden çaldığı nüfus cüzdanının üzerindeki resmi çıkartıp kendi resmini yapıştırması şeklindeki eyleminin, kriminal raporda belirtildiği üzere iğfal kabiliyeti bulunmayan hazırlık hareketinden ve neticesinde sahtecilik yapmak için verilen zarardan ibaret olduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması, 3-Kasten işlemiş olduğu suçlar için hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan kısmen yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 08.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.