Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2010/31292 E. 2013/19056 K. – Yağma, Kasten

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SUÇ : Yağma, kasten yaralama HÜKÜM : Kasten yaralama suçundan 765 sayılı TCK'nın ilgili maddeleri uyarınca hükmedilen cezaya ilişkin hükmün değiştirilmesine yer olmadığına, yağma suçundan 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a, 35/2, 62. Maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09/12/2010 günlü kenar yazısı ile Dairemize gönderilmekle başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 18.03.2008 günlü 2008/9-7-56 ve 13.05.2008 günlü 2008/10-101-113 sayılı kararlarında açıklandığı üzere, “Kendisine zorunlu savunman atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, zorunlu savunmana yapılan tefhim veya tebliğ kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmaz. Bu durumda zorunlu savunman velev ki sanığın lehine gibi görünen bazı işlemler yapmış olsa; örneğin temyiz dilekçesi vermiş olsa dahi, hükmün sanığın kendisine de tebliğ edilmesi ve sanık tarafından temyiz dilekçesinin verilmesi halinde, temyiz isteminin kabul edilmesi gerektiğinin” anlaşılması karşısında; Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.12.2005 günlü hükmü hükümlü ...’ın uyarlama yargılaması sırasında mahkemenin istemi üzerine atanan savunmanı Av. ... ...’in yüzüne karşı verilip, adı geçen savunman tarafından süresi içerisinde temyiz edildiği, hükümlünün ilk yargılama aşamasında savunmanı olmaksızın yargılamanın sürdürülüp bitirildiği, adı geçen savunmanın ise; Mahkemenin 16.04.2003 tarihli ilk hükmünün kesinleşmesinden sonra uyarlama istemi üzerine mahkemece dosyanın yeniden ele alınmasından sonraki aşamada atandığı ve atanan bu savunmandan hükümlünün haberdar olmadığı, hükümlüye bilgisi dışında atanan savunmanının temyizine muvafakat edip etmediği konusunda meşruhatlı tebligatın yapıldığı, hükümlünün hükmü temyiz etmediği, savunmanının temyizine de onay vermediği anlaşıldığından, hükümlü ... savunmanının temyiz itirazının 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi yollaması ile CMUK’nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 03/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.