Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2010/30294 E. 2013/8758 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03/12/2010 günlü kenar yazısı ile Dairemize gönderilerek, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Avukat ... ’in hükümlülere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; 28.10.2005 tarih ve 2000/377-623 sayılı ek kararın, hükümlülere önceki yargılama aşamasında 1412 sayılı CMUK’nun 138. maddesi gereğince zorunlu savunman olarak atanan Av. ... ’e 26.11.2005 günü, hükümlü ...’ya ise 01.12.2005 günü tebliğ edildiği ve adı geçen savunmanın, söz konusu kararı 05.12.2005 günlü dilekçeyle, her iki hükümlü yönünden temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında: 1412 sayılı CMUK’nın 138. (5271 sayılı CMK’nın 150.) maddesine göre hükmün kesinleşmesiyle zorunlu savunman ilişkisinin son bulması ve hükümlü ...’nın da savunman tarafından yapılan temyiz başvurusuna onay verip vermediği, hükmün temyizini isteyip istemediği sorulduktan sonra incelenmek üzere Dairemize iadesi için, gönderilmesinden sonra kararın hükümlüye tebliğ edildiği, ancak hükümlünün bu tebligata karşın, Mahkemeye herhangi bir başvurusunun bulunmadığı ve temyiz dilekçesi vermediğinin anlaşılması karşısında, hükümlü savunmanının temyize yetkisi olmadığından, adı geçen savunmanın hükmü temyiz etme yetkisi bulunmadığından, bu konudaki isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE, Hükümlü ...’nın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-5237 sayılı TCK.nun 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri uyarınca hükümlü yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı ve 5237 sayılı TCK.nun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.nun 493/1. maddesinde yer alan suçun ögelerinin farklı olduğu; sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b maddesine uyan hırsızlığın yanı sıra, aynı Yasanın 116/1 ve 151/1. maddelerine uyan konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu gözetilerek, ek kararın gerekçesinde her bir eylem için denetime olanak sağlayacak biçimde 5237 sayılı TCY hükümlerine göre kurulabilecek hükmün ayrı ayrı gösterilmesinden sonra, hükümlü yararına Yasanın belirlenmesi gerekliliği; 2-Hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCY.nın 493/1-son, 522/1, 55/3, 59/2, 647 sayılı Yasanın 4. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın aynı suça uyan 142/1-b, 31/3, 62/1; 116/1, 119/1-c, 31/3, 62/1; 151/1, 31/3, 62/1. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın alt ve üst sınırı ve suç tarihine göre, Çocuk Koruma Yasasının 24 ve 5271 sayılı CMK’nun 253-254. maddelerindeki uzlaşma hükümleri bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında uzlaşma hükümlerinin uygulanması halinde 5237 sayılı TCY’nın, aksi halde 765 sayılı TCY hükümlerinin hükümlü yararına olduğunun gözetilmesinde zorunluluk bulunması, 3-Hükümlünün adli sicil kaydında yer alan 2253 sayılı Yasanın 38. maddesi uyarınca bir yıl deneme süresi belirlenerek ertelenen önceki hükümlülüğünün kesinleşmesinden bir yıl geçtikten sonra yargılamaya konu suçu işlediği gözetilerek; a)Hükümlü hakkında 5395 sayılı ÇKY.nın 23. maddesinin değerlendirilmesi zorunluluğuna uyulmaması; b)Önceki hükümlülüğünün aynen infazına karar verilemeyeceğinin düşünülmemesi, Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ...’nın temyiz itirazı ile tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, 28.10.2005 gün, 2000/377– 623 sayılı ek kararın açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 24.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.