Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2009/26042 E. 2013/3074 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık, Konut dokunulmazlığını bozmak HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Sanık hakkında mala zarar verme suçundan zamanaşımı içerisinde işlem yapılması olanaklı görülmüş; sanığın adli sicil kaydında yer alan tekerrüre esas alınabilecek mahkumiyetleri içinde en ağırı olan Manisa Sulh Ceza Mahkemesi'nin 08.07.2004 gün 2004/627-1235 sayılı kararına konu olan hırsızlık suçundan hükmedilen adli para cezasına ilişkin hükümlülüğünün tekerrüre esas alınması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde uygulama yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; hırsızlık suçunun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Konut dokunulmazlığını bozma suçundan açılmış herhangi bir dava bulunmadığı halde dava konusu dışına çıkılarak, yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK.nın 225/1. maddesine aykırı davranılması, 2-Yakınanın soruşturma aşamasında olay günü saat 18:30 sıralarında evden ayrılıp, saat 23:00 sıralarında eve geldiklerini, kovuşturma aşamasında iftar saatlerinde evden ayrıldıklarını belirttiği, güneşin olay günü saat 18:35'te battığının anlaşılması karşısında; eylemin gece sayılan saatte işlendiğine dair kanıtların nelerden ibaret olduğu karar yerinde tartışılmadan, 5237 sayılı TCY'nın 143/1. maddesi ile cezada arttırma yapılması, 3-Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin “a, b, c, d, e” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, 4-5237 sayılı TCY’nın erteli para cezalarının çektirilmesine ilişkin bir düzenleme içermediği gözetilmeden, aynı Yasa'nın 51/7. maddesi uyarınca sanık hakkındaki erteli para cezasının aynen çektirilmesine karar verilmesi, 5-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yasa'nın 108. maddesinin 4, 5 ve 6. fıkraları, “Hakim, mükerrir hakkında cezanın infazının tamamlanmasından sonra başlamak ve bir yıldan az olmamak üzere denetim süresi belirler. Tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde, koşullu salıvermeye ilişkin hükümler uygulanır. Hakim, mükerrir hakkında denetim süresinin uzatılmasına karar verebilir. Denetim süresi en fazla beş yıla kadar uzatılabilir.” hükmünü içermektedir. Buna göre, denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevi, hükmü veren mahkemeye değil, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverme ile ilgili karar verecek mahkemeye aittir. Bu açıklamalar ışığında, mahkumiyet hükmünde, mükerrir olan sanık hakkında TCY’nın 58/6-7. maddesi gereğince “mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, 3 yıl denetim süresi belirlenmesi, 6-Kabul ve uygulamaya göre de; 5237 sayılı TCY'nın 143. maddesinin uygulanması sırasında hesap hatası sonucu fazla cezaya hükmolunması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 25.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.