Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2009/20790 E. 2012/23222 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozmak HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Sanığın 12.07.2006 tarihli oturumda “Uzlaşma talebim yoktur” dediği; sanık savunmanının da 02.11.2006 tarihli son oturumda, sanığın yanında, taraflar arasında uzlaşma sağlandığını ileri sürerken, bu beyanın hırsızlık suçunda uygulanma olanağı olan etkin pişmanlık müessesesinin koşullarının oluştuğuna ve uygulanması gerektiğine ilişkin bir açıklama olduğu dikkate alındığında; sanığın işyeri dokunulmazlığını bozma suçu yönünden “Uzlaşma talebim yoktur” demek suretiyle uzlaşmak istemediğini ifade etmiş olması nedeniyle, tebliğnamedeki bu yönden bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir. Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1- 5237 sayılı TCK’nın 7/3. maddesi gereğince, 01.06.2005 tarihinden önce işlenen suçlar nedeniyle aynı Yasanın 58/6-7-8. maddesinde düzenlenen mükerrirlere özgü infaz hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi, Kabule göre de; 2- 5237 sayılı TCK'nın 58/6-7-8. maddesinin uygulanması sırasında, 5275 sayılı Yasanın 108/4-5-6. maddesi gereğince denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevinin, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverilme kararını verecek olan hakime ait olduğu düşünülmeden, kurulan hükümlerde infazı kısıtlayacak biçimde denetimli serbestlik sürelerinin 2 yıl olarak belirlenmesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümden 5237 sayılı TCK’nın 58/6-7-8. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.