Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2007/748 E. 2010/20866 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, sanıklar yararına olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip sonuç cezalar karşılaştırılarak, lehe olan yasa belirlenip uygulama yapılması gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması, 2-5237 sayılı TCY’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY’nın 493/1 maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, sanıkların, yakınana ait kilitli aracın sağlam ve dayanıklı kapı kilidini zorla açıp düz kontak yapmak suretiyle aracı hırsızladıklarının anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/1-b maddesinde belirtilen hırsızlık suçunun yanı sıra aynı yasanın 151/1. Maddesindeki mala zarar verme suçunu da oluşturduğu ve bu suç yönünden de uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden lehe Yasanın belirlenmesi amacıyla yapılan karşılaştırma sırasında suçun anahtarla ya da diğer bir aletin anahtar gibi kullanılarak kilit açmak suretiyle gerçekleştirildiğine ilişkin kanıt bulunmadığı gözden kaçırılarak, eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/2-d maddesinde belirtilen suçu oluşturduğunun düşünülmesi, 3-Suçun, 5237 sayılı TCY.nın 6/e. maddesinde tanımlanan gece sayılan zaman diliminde işlendiğine ilişkin kanıtlar, karar yerinde gösterilip tartışılmadan, anılan yasanın 143. maddesiyle uygulama yapılması, 4-Sanıkların eylemine uyan 765 sayılı TCY.nın 493/1, 522( pek fahiş) ve sanık ... için ayrıca 81/1. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın aynı suça uyan 142/1-b; 151/1. maddeleriyle 5560 sayılı Yasa ile değişik CMK’nun 253 ve 254. maddelerinin mala zarar verme suçu yönünden değerlendirilmesi ve anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında, 5237 sayılı yasanın, sanıkların yararına olduğunun gözetilmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 22.12.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.