Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2007/17012 E. 2012/1921 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: 5560 sayılı Yasa ile 5271 sayılı CMK.nun 150/3. maddesinde yapılan değişiklik ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.12.2006 günlü 2006/8-317, 2006/319 sayılı kararı karşısında; hükmün tefhim edildiği 20.06.2006 günlü oturumda sanıklar ... ve ... savunmanları hazır bulundurulmaksızın karar verilmek suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 150/3, 151/1, 188/1, 289/3-e maddelerine aykırı davranılması, sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamış, Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1- Sanıkların birden fazla kişi olarak atılı suçu işlediklerinin, anlaşılması karşısında; eylemlerinin, 765 sayılı TCK.nun 493/1-son maddesine uyduğu gözetilmeden, 765 sayılı TCK.nun 493/1. maddesiyle hüküm kurulması, 2- Sanıklar ..., ..., ...'ın adli sicil kayıtlarına göre, yerine getirilmiş hükümlülükleri bulunduğu halde tekerrüre esas alınmaması, 2- 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, sanıklar yararına olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, 765 sayılı Yasaya göre hırsızlık suçunu oluşturan eylem nedeniyle uygulama yapılıp, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenip uygulama yapılması gerekirken, ve 5237 sayılı Yasa uyarınca verilmesi gereken ceza gösterilmeden, yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde uygulama yapılması, 3- 5237 sayılı TCK.nun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.nun 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, sanıkların, yakınana ait işyerinin kapısını aletle zorlayarak açıp hırsızlık suçunu işledikleri, yakınanın şikayetçi olduğunun anlaşılması karşısında; eylemlerinin 5237 sayılı TCY'nın 142/1-b, 143 maddesindeki hırsızlığın yanı sıra aynı Yasanın 116/2-4, 119/1-c, 151/1. maddelerindeki geceleyin işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu gözetilip bu suçlardan da değerlendirme yapılması gerektiğinin düşünülmemesi, 4- Sanıkların eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 493/1-son, 522(pek aşırı) 81(sanıklar ..., ..., ... için) maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY'nın aynı suça uyan 142/1-b, 143/1, 53; 151/1, 53, 116/2-4, 119/1-c, 53 (5271 sayılı CMK.nun 253, 254.), maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezaların alt ve üst sınırları bakımından; 5237 sayılı TCY. hükümlerinin sanıklar yararına olduğunun gözetilmesi zorunluluğu, Bozmayı gerektirmiş, sanık ..., ..., ..., ... savunmanlarının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, sanıklar hakkında 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son.maddesinin gözetilmesine, 13.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.