Yargıtay 5. Ceza Dairesi 2024/5314 E. 2025/10121 K. – Tefecilik

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2021/340 Esas, 2023/861 Karar SUÇ : Tefecilik HÜKÜM : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığın, iş yerinde herhangi bir alışveriş yapılmadığı halde kendisine para ihtiyacı nedeniyle başvuran şahısların hamili oldukları kredi kartları ile ....cihazı aracılığıyla işlem yapıp, gerçek olmayan bu alışveriş tutarlarından belli bir komisyon almak suretiyle tefecilik suçunu işlediği kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiş ise de; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin gerektiği, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 11.03.2021 tarihli ve 2020/6645 Esas, 2021/1319 sayılı Kararı ile sanığın mahkumiyetine dair 25.01.2016 tarihli hükmün; "maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek biçimde ortaya çıkarılabilmesi amacıyla sanığın tefecilik yapıp yapmadığının kolluk marifetiyle araştırılması, suç tarihini kapsayan döneme ait ticari defter ve belgeleri de getirtilerek bilirkişi raporu düzenlettirilmesi ve vergi mükellefi olması halinde ve gerektiğinde vergi incelemesi yaptırılması, POS cihazından alışveriş yaptığı tespit edilen kişilerin tanık sıfatıyla dinlenmesi..." gerektiğinden bahisle bozulduğu, bozma üzerine hakkında vergi inceleme raporu düzenlenmediği anlaşılan sanığın kolluk araştırmasına göre tefecilik yaptığına ilişkin bir bilgiye rastlanmadığı, alacaklı olduğu icra dosyalarında borçlu olan ve POS cihazından işlem yaptıranlar arasından kovuşturma aşamasında beyanları alınan tanıkların sanıktan faiz karşılığı borç para aldıklarına ya da kredi kartı borçlarının ertelenmesi karşılığında sanığa maddi kazanç sağladıklarına yönelik bir beyan bulunmadığı, tanık ...'ın soruşturma sırasında alınan ve başka bir delille desteklenip doğrulanmayan kovuşturma aşamasında döndüğü beyanına dayanılarak hazırlanan 03.10.2023 tarihli bilirkişi raporunun hükme esas alınacak nitelikte olmadığı anlaşılmakla, sanık savunmasının aksine isnat edilen suçu işlediği hususunda kesin, mahkumiyete yeterli, her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığı gözetilerek sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiği nazara alınmadan, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321. ve 326/son maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 30.09.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.