Yargıtay 5. Ceza Dairesi 2023/8021 E. 2026/4989 K. – Tefecilik

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/787 Esas, 2023/122 Karar SUÇ : Tefecilik HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmünün kaldırılarak kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin reddi, bozma

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükmün temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: Katılan ...'un 12.01.2023 tarihinde yüzüne karşı tefhim edilen hükmü 17.02.2023 havale tarihli dilekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 291/1. maddesinde öngörülen on beş günlük yasal süreden sonra temyiz ettiği, keza ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.10.2019 tarihli ve 2019/9.MD-355 Esas, 2019/596 sayılı Kararında açıklandığı üzere katılan Hazine vekilinin, 12.01.2023 tarihinde tefhim edilen karara karşı aynı Kanun’un anılan maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde 16.01.2023 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu ancak gerekçeli karar tebliğ edilmesine rağmen gerekçeli temyiz dilekçesi sunmadığı, diğer taraftan 5271 sayılı Kanun'un 223/9. maddesinde, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanun'un 253/6. maddesine paralel bir şekilde; "derhal beraat kararı verilebilecek hallerde durma, düşme veya ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilemeyeceği" hüküm altına alınmış olup, anılan maddenin gerekçesinde de "fiilin suç oluşturmaması veya yeni bir yasal düzenleme ile suç olmaktan çıkarılması gibi herhangi bir araştırmayı gerektirmeyen hallerde derhal beraat kararı verilebileceği"nin belirtilmesine, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.06.2016 tarihli ve 126–207 sayılı Kararı başta olmak üzere yerleşmiş uygulamasında, "Zamanaşımının gerçekleşmesi durumunda derhal beraat kararı verilmesini gerektiren haller hariç öncelikle beraat değil, zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi aksi halde yani derhal beraat kararı verilmesini gerektiren hallerde ise zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmemesi gerektiği" görüşünün benimsenmesine, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.12.2012 tarihli ve 864-1861; 26.06.2012 tarihli ve 978-2 50... .01.2007 tarihli ve 254-5 sayılı Kararları başta olmak ve Özel Dairelerce de benimsenmiş olan birçok kararında da açıkça vurgulandığı gibi yargılama yapılmasına engel olup, davayı düşüren hallerden biri olan dava zamanaşımının yargılama sırasında gerçekleşmesi durumunda, yerel mahkeme ya da Yargıtay tarafından resen zamanaşımı kuralı uygulanarak kamu davasının düşmesine karar verilmesinin zorunlu olmasına göre eylemin suç oluşturmaması veya yeni bir yasal düzenleme ile suç olmaktan çıkarılması gibi herhangi bir araştırmayı gerektirmeyen bir hal başka bir deyişle derhal beraat kararı verilmesini gerektiren bir durum bulunmadığından zamanaşımının gerçekleşmesi nedeniyle mahkemece resen ve diğer iddialardan önce davanın düşmesine karar verilmesi zorunluluğuna riayet edilerek, İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında tefecilik suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen beraat hükmünün kaldırılarak kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine ilişkin karara karşı sanık müdafiinin temyizinde hukuki yarar bulunmadığı anlaşılmakla, katılan ...'un, katılan Hazine vekilinin ve sanık müdafiinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname'ye kısmen uygun kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Alanya 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,23.03.2026 tarihinde karar verildi.