Yargıtay 5. Ceza Dairesi 2021/15830 E. 2025/13107 K. – İhmali Davranış

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2020/369 Esas, 2021/368 Karar SUÇ : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma HÜKÜMLER : Kamu davasının ölüm nedeniyle düşürülmesine (sanık ... hakkında), mahkumiyet (sanık ... hakkında) TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 31.01.2017 tarihli ve 2016/13-982 Esas, 2017/29 sayılı ve benzer Kararlarında da belirtildiği üzere; çok sanıklı dosyalarda, sanıkların her birinin birbirlerinden bağımsız olarak kanun yoluna başvurma haklarının bulunduğu, kural olarak sanıklardan birinin, verilen karara karşı yaptığı kanun yolu başvurusunun diğer sanıklar hakkında verilen hükümleri kapsamadığı ve hükmün kanun yoluna başvuru için öngörülen sürenin sonunda kesinleştiği ancak temyiz kanun yolu bakımından gerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 325. gerekse 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 306. maddelerinde yer alan ve hükmün bozulmasının diğer sanıklara sirayetini düzenleyen hükümlerdeki koşullar gerçekleştiği takdirde temyiz edenler lehine oluşacak durumdan temyiz yoluna başvurmayan, süresinden sonra başvuran veya temyize başvurmakla beraber talebi kabul edilmeyen sanıkların da yararlanmalarının sağlanması suretiyle bu kişilerin temyiz edenlerden daha ağır bir ceza ile cezalandırılmaları adaletsizliğinin giderilmesinin amaçlandığı ve bozmanın sirayetinde yerel mahkeme hükmünün, temyiz etmeyen sanık yönünden bozulmayıp sanığın sadece bozma kararının sonucundan yararlandırıldığı dikkate alındığında, haklarında verilen 12.07.2017 tarihli hükümler temyiz edilmeyen sanıklar yönünden sirayet nedeniyle bozma sonrası verilen hükümlerin temyizi mümkün olmadığından, lehe bozmadan sirayet nedeniyle istifade eden sanıklar hakkında bozma sonrası verilen hükümlere yönelik katılan vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince REDDİNE, 17.11.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.