Yargıtay 5. Ceza Dairesi 2020/6712 E. 2023/7734 K. – Rüşvet Vermeye

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/326 Esas, 2016/120 Karar SUÇ : Rüşvet vermeye teşebbüs HÜKÜM : Mahkûmiyet Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Kocaali Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.07.2015 tarihli ve 2014/1080 Soruşturma, 2015/165 Esas, 2015/165 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında rüşvet vermeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 252 nci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması talebiyle Kocaali Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açılmış, Mahkemece dosya üzerinde yapılan inceleme neticesinde 14.07.2015 tarihli ve 2015/208 Esas, 2015/195 sayılı görevsizlik Kararı ile dosyanın görevli ve yetkili Sakarya Nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 2. Sakarya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.03.2016 tarihli ve 2015/326 Esas, 2016/120 sayılı Kararı ile sanık hakkında rüşvet vermeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 252 nci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 62 nci ve 51 inci maddeleri ile 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca erteli 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına hükmedilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafii 20.05.2016 tarihli dilekçesi ile; sanığın rüşvet vermek amacıyla katılanın telefon faturasını ödemediği, Kocaali Malmüdürlüğü sanığın çalıştığı şirketin hak edişlerinin ödenmesinde zorluk çıkardığından eşinin BİMER'e şikayette bulunduğu ve kendisini faturanın ödenmesi hususunda zorunlu hissettiğinden dolayı ödeme yaptığı ile sanığın eylemi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 25 inci maddesinin ikinci fıkrasındaki zorunluluk halinin değerlendirilmesi gerektiği yönlerinden kararı temyiz etmiştir. III. OLAY VE OLGULAR Sanık ...'in mesul müdürü olduğu ... Yapı Denetim isimli şirketin Kocaali Malmüdürlüğü'nden hak edişlerini talep ettikten sonra, Kocaali Malmüdürlüğü'nde memur olarak çalışan katılan ...'in söz konusu şirketi kişisel telefonundan arayarak şirketin vergi borcu olduğundan hak edişlerin mahsup edileceğini, kendisinin iş takipçisi olmadığını, işlerini kendilerinin takip etmesi gerektiğini ayrıca telefonunun çok fazla yazdığını bildirmesi üzerine sanığın şirketin hesabından aynı gün katılanın cep telefonu faturasını yatırdıktan sonra katılana "faturanı yatırdım :), görme vergi borcunu, ben seni göreyim" şeklinde mesaj gönderdiği tespit edilmesi üzerine sanık hakkında rüşvet vermeye teşebbüs suçundan açılan kamu davasında, Mahkemece; atılı suçtan mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE Sanığın rüşvet verme amacıyla katılanın telefon faturasını ödemediği ve hakkında 5237 sayılı Kanun'un 25 inci maddesinin ikinci fıkrasının uygulanması gerektiği sebeplerine dayanan temyiz isteğinin yapılan değerlendirmesinde; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Sakarya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.03.2016 tarihli ve 2015/326 Esas, 2016/120 sayılı Kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.06.2023 tarihinde karar verildi.