Yargıtay 5. Ceza Dairesi 2013/13828 E. 2015/16687 K. – Tefecilik

Tebliğname No : 5 - 2012/313061 MAHKEMESİ : Denizli 1. Asliye Ceza Mahkemesi TARİHİ : 11/10/2012 NUMARASI : 2010/425 Esas, 2012/797 Karar SUÇ : Tefecilik

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık F.. B.. yönünden yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak; Sanık A.. B..'un aşamalarda, adına kayıtlı bulunan Ç.O.P. isimli iş yerinin noterden verdiği vekaletnameye istinaden eşi olan diğer sanık tarafından işletildiğini, buradaki faaliyetlere katılmadığını, çalışmaları ve ayrıntılarını bilmediğini savunması, sanık F.. B.. ve mağdur H.. Ç..'ın da bunu doğrulaması karşısında, D.. B.. tarafından düzenlenen raporda adı geçen mağdurlar dinlenip sanık Ayşe'nin suça katıldığı kesin olarak saptanmadan, ayrıca savunmalarına neden itibar edilmediği ve diğer sanığın ne şekilde eylemine iştirak ettiği hususları denetime imkan verecek şekilde karar yerinde tartışılıp açıklanmadan eksik inceleme ve yetersiz gerekçelerle mahkumiyetine karar verilmesi, Kabule göre de; TCK'nın 241. maddesinde düzenlenen tefecilik suçunun, kazanç elde etmek amacıyla borç para verilmesiyle oluşacağı, bunu meslek haline getirmenin suçun unsurları içerisinde yer almadığı halde, değişik zamanlarda ve farklı kişilere karşı tefecilik eylemini zincirleme biçimde işlediği kabul edilen sanıklar hakkında TCK'nın 43. maddesinin uygulanmaması, Sanıkların eylemine uyan yasa maddesinde hapis cezası ile birlikte adli para cezası da öngörülmesine rağmen, sadece hapis cezasına hükmedilmesi, Kendisini vekille temsil ettiren katılan Hazine lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 1.200 TL vekalet ücretine hükmedilmesine rağmen sanıklardan daha az tahsil edilmesine karar verilmesi, Kanuna aykırı, sanıklar müdafii ile katılan Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.