Yargıtay 5. Ceza Dairesi 2011/11397 E. 2012/13543 K.

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SUÇ : Rüşvet vermeye teşebbüs, korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlıklarına zarar vermek HÜKÜM : Mahkümiyet Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Sanıklar hakkında korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlıklarına zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanıklar müdafiileri ve sanık ...'ın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA, Sanıklar ... ve ... hakkında rüşvet vermeye teşebbüs suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince; Dairemizce de benimsenen Yargıtay CGK'nın 18/09/2012 gün 2012/420 Esas, 2012/1771 sayılı Kararı da nazara alınarak 6352 sayılı Yasanın geçici 2. maddesinin sadece karşılıksız yararlanma suçlarını kapsadığı anlaşılmakla anılan Yasanın rüşvet suçu yönünden getirdiği düzenlemeler de gözetilerek yapılan incelemede; Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak , Sanıklar hakkında uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden hapis cezası yanında ayrıca adli para cezasına hükmolunması, Rüşvete konu paranın, suçun işlenmesi için sağlanan maddi menfaat niteliğinde olması nedeniyle TCK'nın 55/1. maddesi yerine aynı Kanunun 54. maddesine göre zoralımına karar verilmesi, Hükümden sonra yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 87. maddesiyle değiştirilen TCK'nın 252. maddesinin 4. fıkrasıyla getirilen özel teşebbüs hükmü karşısında sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.