Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2010/11213 E. 2012/15780 K. – Tehdit

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi SUÇ : Tehdit HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak; CMK'nın 223/4-d madde ve fıkrasında yer alan "fiilin haksızlık içeriğinin azlığı" nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına karar verilebilmesi için, eylemin suç olarak düzenlendiği yasa normunda bu konuda açık bir hükmün bulunması, suç ve cezanın yasal olması kuralının sonucu olarak zorunludur. Başka bir anlatımla fiilin haksızlık içeriğinin azlığı, her suç için uygulanabilecek genel bir hüküm niteliğinde olmayıp, sadece yasada öngörülen hallerde uygulama olanağı bulunan bir hükümdür. Somut olayda sanığın, kızıyla gayrıresmi birliktelik yaşadığı sırada onu döverek düşük yapmasına neden olan mağdura "semtime gelirsen dişlerini kırarım " biçimindeki sözleri söylemekten ibaret eyleminin, TCK'nın 106/1-1. cümlesine uyan tehdit suçunu oluşturduğu, bu suç bakımından " fiilin haksızlık içeriğinin azlığına" dayalı ceza verilmekten vazgeçilmesine dair yasal bir hüküm bulunmadığı, ancak sanığı suç işlemeye sevk eden mağdurun fiilin Yasa'nın 29. maddesinde yer alan genel hüküm niteliğindeki haksız tahrik indiriminin üst sınırdan uygulamasını gerektirir bir haksız eylem niteliğinde değerlendirilebileceği gözetilmeden, yasal olmayan gerekçe ile tehdit suçundan uygulama olanağı bulunmayan CMK'nın 223/4-d madde ve fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi, Yasaya aykırı ve Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.