Yargıtay 22. Hukuk Dairesi 2012/28140 E. 2013/24422 K.

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Davacı vekili müvekkilinin davalı firmada 01/06/2003 tarihinden itibaren çalıştığını, giriş çıkış gösterilmesine rağmen sürekli olarak davalı bünyesinde çalıştığını, 01.06.2011 tarihinde neden belirtilmeden işten çıkartıldığını, bu nedenle fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 50,00 TL ihbar tazminatı, 50,00 TL kıdem tazminatı, 50,00 TL yıllık izin alacağı ve 50,00 TL fazla mesai alacağının tahsilini talep etmiştir. Davalı vekili, davacının temizlik işçisi olup ihaleyi alan firmalarda çalıştığını, üniversite ile firma arasında alt işveren ilişkisi bulunmadığını, firmalar arası geçiş yaparken davacı önceki firmadan istifa yoluyla ayrıldığından kıdem ve ihbar tazminatı istemeyeceğini davanın reddini talep etmiştir. Mahkemece, davalının asıl işveren olarak 4857 sayılı Yasanın 2/6. maddesine göre işçilik alacaklarından sorumlu olduğu ve davacı davalı işyerinde çalışırken ... akdini davalı tarafından haklı ve geçerli nedenlerle feshedildiğinin davalı tarafından ispat edilmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. 1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. 2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur. Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesce bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla çalışma konusunda hesap yapılırken işyeri kayıt ve belgeleri dikkate alınmadan sadece tanık anlatımlarına itibar edilmiştir. Mahkemece, fazla çalışma konusunda sadece tanık anlatımlarına dayanılarak hüküm kurulması hatalıdır. Mahkemece öncelikle her iki davalıdan işyeri kayıtları, hizmet alım sözleşmesi, ihale belgeleri, teknik ve idari şartnameler, işe giriş ve çıkış kayıtları, kamu idaresi tarafından alt işverene verilmiş işle ilgili olarak özellikle alt işverende çalışan işçilerin özlük haklarına yönelik tuttuğu kayıt ve belgeler getirtilmeli, davacı işçilerin çalıştıkları işyerlerini günlük çalışma düzenine ilişkin olarak asıl işveren tarafından yapılmış düzenlemeler varsa ilgili belgeler getirtilmeli, alt işverenin üstlendiği işte çalışacak işçi sayısı ve günlük çalışma sürelerinin kanuni sınırları aşmasının mümkün olup olmadığı, bu hususta asıl işverenin izninin veya icazetinin gerekip gerekmediği araştırılıp tespit edilmeli, belirtilen tüm bu yönler açıklığa kavuşturulduktan sonra bilirkişiden yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda hesaplama yapılmak üzere ek rapor alınmalı, alınan bilirkişi raporu dosyadaki tüm delillerle birlikte yeniden bir değerlendirmeye tabi tutularak oluşacak sonuca göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 14.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.