Yargıtay 22. Hukuk Dairesi 2012/26818 E. 2013/19982 K.

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi DAVA : Davacı, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatili ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Davacı vekili; davacının davalıya ait işyerinde şoför olarak çalıştığını, iş akdinin işverence 23/05/2008 tarihinde feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, fazlaya ait talepleri saklı kalmak üzere, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile hafta tatili ücreti alacaklarının faiziyleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiş, taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda artırarak ıslah etmiştir. Davalı vekili; davacının çalışma süresinin iş yasasında belirtilen 45 saati aşmadığını, genel tatillerde ve pazar günleri tesis kapalı olduğundan çalışılmadığını,alacakların zaman aşımına uğradığını belirterek, davanın reddini talep etmiştir. Mahkemece, davacının, genel olarak haftanın 5 günü 07.00-21.00 saatleri arasında günde 4 saat ara dinlenmesi ve sefer araları boşta kalınan sürelerin mahsubu ile günde 10 saat, 5 günde 50 saat, cumartesi günleri ise 08.00-16.00 saatleri arasında yarım saat ara dinlenmesinin mahsubu ile 7.5 saat çalıştığı, haftalık çalışma süresinin 57.5 saat olduğu, 12.5 saat fazla çalışma yaptığı,hafta tatillerinde çalıştığı, dini bayramların yarısında ve diğer ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı gerekçesiyle 15.08.2011 havale tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda hakkaniyet indirimi yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Kararı yasal süresi içinde taraflar vekilleri temyiz etmiştir. 1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı,yapmış ise ne kadar fazla çalışma yaptığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır. Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir. Somut olayda, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 98/A. maddesinde, " Ticari amaçla yük taşımacılığı yapan ve azami ağırlığı 3,5 tonu geçen araçların şoförleri ile ticari amaçla yolcu taşımacılığı yapan ve taşıma kapasitesi şoförü dahil 9 kişiyi geçen araçların şoförlerinin 24 saatlik herhangi bir süre içinde toplam olarak 9 saatten ve devamlı olarak 4,5 saatten fazla araç sürmelerinin yasak olduğu,”belirlenmiştir.Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin emsal nitelikteki 2011/23489 E sayılı dosyası da dikkate alınarak, buna göre hesap yapılması ve fazla çalışma süresinin belirlenmesi gerekirken hatalı yorum ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.09.2013 gününde oybirliği ile karar verilmiştir.