Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/15525 E. 2025/2801 K. – Hırsızlık

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi EK KARAR TARİHİ : 24.02.2023 SAYISI : 2012/972 E., 2015/712 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Müsadere TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İstanbul Anadolu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.02.2023 tarihli ve 2012/972 Esas, 2015/712 Karar sayılı ek kararının, sanık ... tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde; İstanbul Anadolu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.10.2015 tarihli ve 2012/972 Esas, 2015/712 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan mahkûmiyetine dair hükmün, sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 13.01.2020 tarihli ve 2019/8703 Esas, 2020/431 Karar sayılı ilâmı ile onanmasına karar verdiği ve kesinleştiği, 24.02.2023 tarihli ek kararla Adlî emanetin 2012/19245 sırasında kayıtlı eşyanın müsaderesine karar verildiği anlaşılmıştır. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 54. ve 55. maddelerinde düzenlenen müsadere bir güvenlik tedbiri olup, müsadere kararları yönünden kural olarak asıl hükmün tabi olduğu kanun yoluna başvurabileceği ancak bağımsız olarak verilen müsadere kararlarında ise karar tarihine göre ikili bir ayırım yapmanın gerektiği; 1. Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçmeden yani 20.07.2016 tarihinden önce bağımsız olarak verilen müsadere (veya iade) kararları yönünden 04.06.1936 tarih ve 12-14 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca karar tarihindeki miktara ve 5219 sayılı Kanun ile değişik 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırına göre kararın kesin olup olmadığı belirlenecektir. Buna göre, 20.07.2016 tarihinden önce bağımsız olarak verilen ve kesin olmayan kararlar temyiz kanun yoluna tabi olacaktır. 2. 20.07.2016 tarihi ve sonrasında bağımsız olarak verilen müsadere (veya iade) kararları, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 256 ve 258. maddeleri uyarınca, istinaf kanun yoluna tabi olacaktır. Açıklanan nedenlerle; 5271 sayılı Kanun'un 256/1. ve 258. maddeleri uyarınca 24.02.2023 tarihinde bağımsız olarak verilen müsadereye dair ek kararın aynı Kanun’un 258/1. maddesine göre temyiz kanun yoluna değil, istinaf kanun yoluna tabi olduğunun anlaşılması karşısında; aynı Kanun'un 264. maddesine göre de, kanun yolunun ve merciinin belirlenmesinde yanılma, başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, sanığın talebi, istinaf talebi niteliğinde kabul edilerek, aynı maddenin 2. fıkrasına göre istemi incelemeye yetkili ve görevli merciye iletilmek üzere dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 18.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.