Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/4911 E. 2025/4557 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/1093 E., 2020/858 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İlk derece mahkemesi kararının kaldırılarak yeni hüküm tesisi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 05.03.2020 tarihli ve 2019/1093 Esas, 2020/858 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü; 1.Mahkumiyetine karar verilip temyize gelmeyen sanık ...'ın yokluğunda verilen kararın, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen 10. maddesine göre öncelikle sanığın kovuşturma aşamasındaki ifadesinde bildirdiği son bilinen adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi hâlinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu’nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkânsızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanık ...'ın yokluğunda verilen kararın kovuşturma aşamasında ifadesinde bildirdiği "Harmandalı ... ... ...., ... Sok. No: 17 Çiğli/ İZMİR" adresi yerine farklı olan "Harmandalı ... ... .... ... Bulvarı No: 6/1 Çiğli/ İZMİR" adresine çıkarılıp tebligatın iade dönmesi üzerine bu ... MERNİS adresi olan adresine MERNİS şerhli olarak çıkarılıp Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesi gereğince yapılan tebligat işleminin geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında; sanık ...'ın bilinen son adresine (cezaevinde ise cezaevi adresinde bizzat kendisine, cezaevinde olmaması hâlinde sorguda verdiği bilinen en son adresine, buradan iade dönerse MERNİS adresine olacak şekilde) gerekçeli hükmün tebliği ile tebliğ-tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemleri hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için, 2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 05.03.2020 tarihli ve 2019/1093 Esas, 2020/858 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi tarafından sanık ...'e "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinde belirtilen 7 günlük yasal sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, Dosyanın incelenmeksizin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 13.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.