Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2022/8903 E. 2025/1126 K.

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi SAYISI : 2022/186 E., 2022/710 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi; I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız hükümlülük nedeniyle 50.000,00 TL maddi tazminat ve 100.000,00 TL manevi tazminatın hükümlü olarak ceza evine girdiği tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacı vekilinin temyiz sebepleri; eksik araştırmayla hüküm tesis edildiğine, davacı lehine tazminat verilme koşullarının oluştuğuna ilişkindir. III. DAVANIN KONUSU İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/64 Esas- 2008/333 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacı hakkında silahla tehdit suçundan 2 yıl hapis cezasına ve ruhsatsız ateşli silahlarla mermileri satın alma veya taşıma veya bulundurma suçundan 1 yıl hapis ve 450 TL adli para cezasına hükmedilmiş ve bu karar Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 2010/29701 esas sayılı ilamı ile onanarak 01.07.2013 tarihinde kesinleşip infaza verildiği ve infazının yapıldığı ve sanığın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına müracaatı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının sanık lehine olağanüstü itiraz yoluna başvurduğu ve itirazın reddedilerek Ceza Genel Kuruluna gönderildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2015/4-271 Esas ve 2018/624 Karar sayılı 11.12.2018 tarihli ilamı ile kararın bozulduğu, yargılama sonucunda davacı hakkında Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından 2019/108 esas 2019/884 sayılı kararı ile beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 13.12.2019 tarihinde kesinleştiği, davacının ceza evinde Kocaeli 4.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2008/64 Esas sayılı kararının infazı sebebiyle hükümlü olarak bulunduğu süreler için 14.04.2020 tarihli dilekçesiyle tazminat talebinde bulunması üzerine, Kocaeli 1.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 22.06.2020 tarih, 2020/160 Esas 2020/104 sayılı kararı ile davanın süresinde açılmadığından reddine hükmolunduğu, kararın Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi'nin 01.12.2020 tarih, 2020/1311 esas, 2020/1036 sayılı ilamı ile istinaf başvurusunun esastan reddi kararı ile kesinleştiği anlaşılmakla, aynı olay ve aynı davacı yönünden önceden verilmiş kesin hüküm bulunması sebebiyle bu tazminat davasının CMK’nın 223/7. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE VE KARAR Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak; Davacı hakkında yapılan yargılama sonrasında Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/64 Esas- 2008/333 Karar sayılı karar ile atılı suçlardan mahkumiyetine karar verildiği, verilen mahkumiyet kararının Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 2010/29701 esas sayılı ilamı ile onanarak 01.07.2013 tarihinde kesinleşip infaza verildiği ve infazının yapıldığı ve sanığın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına müracaatı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının sanık lehine olağanüstü itiraz yoluna başvurduğu ve itirazın reddedilerek Ceza Genel Kuruluna gönderildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2015/4-271 Esas ve 2018/624 Karar sayılı 11.12.2018 tarihli ilamı ile kararın bozulduğu, yargılama sonucunda davacı hakkında Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından 2019/108 esas 2019/884 sayılı kararı ile beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 13.12.2019 tarihinde kesinleştiği, ilk tazminat davasının ise bu karardan sonra 14.04.2020 tarihinde açıldığı ancak Kocaeli 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 22.06.2020 tarih, 2020/160 Esas 2020/104 sayılı kararı ile davacının yargılandığı Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2008/64 sayılı dava dosyasında gözaltı ve tutukluluk gibi hakkında uygulanan koruma tedbiri bulunmadığı gibi yargılama sonucunda hakkındaki atılı suçlardan mahkumiyet kararı verilmesi ile bu kararın 01.07.2013 tarihinde kesinleşmiş olması durumları göz önünde bulundurulduğunda davacının hakkında verilmiş olan hüküm kesinleştikten yaklaşık 7 yıl sonra işbu davayı açtığı gerekçesiyle davanın süreden reddine hükmolunduğu, kararın Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi'nin 01.12.2020 tarih, 2020/311 esas, 2020/1036 sayılı istinaf başvurusunun esastan reddi kararı ile kesinleştiği, Kocaeli 5. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından aynı olay ve aynı davacı yönünden önceden verilmiş kesin hüküm bulunması sebebiyle bu tazminat davasının CMK’nın 223/7. maddesi uyarınca reddine karar verildiği, ancak davacı hakkında Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından 2019/108 esas 2019/884 sayılı kararı ile beraat kararı verildiği bu kararın 26.11.2019 tarihinde kesinleştiği, davacının ceza evinde Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2008/64 Esas sayılı kararının infazı sebebiyle hükümlü olarak bulunduğu süreler için tazminat talep ettiği, ilk tazminat davasının dayanağının mahkumiyet kararı olduğu, ikinci tazminat davasının dayanağının ise davacı hakkında verilen beraat kararı olduğu ve her iki davanın nedenlerinin farklı olması nedeniyle mükerrer davadan bahsedilemeyeceğinin anlaşılması karşısında, davacının tazminat talebinin esası hakkında karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, davanın reddine karar verilmesi, Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2-a maddesi uyarınca Kocaeli 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.02.2025 tarihinde karar verildi.