Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2022/7654 E. 2024/6443 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/627 E., 2021/1170 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince, davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle 100.000,00 TL maddi ve 200.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin, davacının mahkum olduğu suç nedeniyle hakederek tahliye tarihinin 21.07.2021 tarihi iken, tutuklulukta geçirdiği sürenin mahsup edilmiş olması nedeniyle 29.09.2020 tarihinde cezaevine girdiği ve 09.10.2020 tarihinde koşullu salıverildiği, davacının yapılan yargılaması sonunda mahkumiyetine karar verilmekle CMK 141/1-e kapsamında tazminata hak kazanmadığı gibi hakederek tahliye tarihi geçmeksizin koşullu salıverilmiş olması nedeniyle CMK 141/1-f kapsamında da tazminata hak kazanamayacağından bahisle reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacı vekilinin temyiz sebepleri; hakkındaki müddetnamenin hatalı olarak düzenlendiğine, davanın reddine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir. III. DAVANIN KONUSU İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Şırnak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/706 Esas–2015/7182 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının 2911 sayılı Kanuna muhalefet suçundan 22.02.2008-05.10.2010 tarihleri arasında 956 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, hakkında terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemek suçundan kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonunda 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, mahkumiyet hükmünün 09.06.2020 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ancak davacının yargılama sonunda hapis cezası ile cezalandırılmış olması nedeniyle CMK 141/1-e gereği tazminata hak kazanamayacağı gibi, hakederek tahliye tarihi 21.07.2021 iken 09.10.2020 tarihinde koşullu salıverilmiş olması nedeni ile CMK 141/1-f gereği cezaevinde fazladan kaldığı süre bulunmadığından bu yönüyle de tazminata hak kazanamayacağı, bu itibarla yasal koşulların oluşmadığı belirlenerek davanın reddine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE VE KARAR Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Cizre 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.11.2024 tarihinde karar verildi.