Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2014/2095 E. 2014/23384 K.

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle yaralama Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b, 62/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih ve 2009/9-62-191 sayılı kararındada vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bentlerin yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılmayacağının gözetilmemesi, İsabetsiz olup, hükmün bu 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; sanık hakkında temel cezanın tayini sırasında gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olduğundan hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan "güttüğü amaç ve saik" ibarelerinin gerekçeden çıkartılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.