Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2013/5232 E. 2013/26124 K.

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle yaralama Hüküm : TCK'nın 89/4, 62/1, 51/1, 3, 7, 8. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü : 04.05.2010 günü gündüz saat 19.00 sıralarında orta refüjle bölünmüş, tek yönlü, iki şeritli, sağda ayrıca devamlı çizgi ile ayrılmış emniyet şeridi bulunan, meskun mahal içi, düz, zemini asfalt yolda yönetimindeki motosikletle emniyet şeridi üzerinden katılan sürücünün, olay yerine geldiğinde, kendisi ile aynı istikamette ve sağ şeritte seyrederken kontrolsüz bir şekilde emniyet şeridine giriş yaparak hatalı şerit izleme ve hatalı doğrultu değiştirme kural ihlalleri ile önünü kapatan sanık sürücünün yönetimindeki otomobilin sağ yan kısımlarına çarpıp sağdaki boşluğa savrulması sonucu, katılan sürücü...'in hayati tehlike geçirecek, ve orta (3.) derece kemik kırıklarına sebep olacak şekilde ve arkasında yolcu olan diğer katılan ...'un da basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına asli kusurlu şekilde sebep olan sanık hakkında temel ceza belirlenirken, suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı ve maddede öngörülen cezanın alt sınırı nazara alınmak suretiyle, adalet, hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilerek asgari hadden uzaklaşılması gerektiği gözetilmeden asgari hadden ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, eksik incelemeye ve kusur durumuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının ve kastın yoğunluğu ibaresinin kullanılamayacağının gözetilmemesi, Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükümdeki "kastın yoğunluğu, sanığın güttüğü amaç ve saiki" ibarelerinin çıkarılarak yerine "taksirin yoğunluğu" ibaresinin eklenmesi suretiyle, eleştirilen husus dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.