Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2013/4096 E. 2013/28983 K.

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle yaralama Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat. Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı ve katılan müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yapılan yargılamaya ve dosya içeriğine göre; sanığın öğrenci servisçiliği yaptığı sevk ve idaresindeki minibüs ile meskun mahal, iki yönlü, parke kaplama, 7 m. genişliğindeki yolda seyir halinde iken, seyrine göre yolun sağ tarafında duraklayarak, araçtan indirdiği mağdurun servis aracının önünden, yolun karşısına geçmek istediği sırada, dava dışı diğer sürücünün aracıyla, duraklayan minibüsün solundan geçtiği sırada 7 metre fren izi bırakarak çarpması sonucu, mağdurun basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın 6 yaşında olan mağdurun yolun karşısına güvenli şekilde geçmesini sağlamak amacıyla refakat etmeyip, mağduru kendi haline bırakarak, kazanın meydana gelmesinde tali kusurlu olduğunun kabulü gerekirken ve oluşa uygun olan Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin 04.10.2010 tarihli raporunun, mahkemece de kusur oranı açısından hükme esas alınabileceği belirtilmesine rağmen, ''sanığın öğrenci servisçiliği kuralları açısından kusurlu olduğu ancak kaza sırasında sanığın sevk ve idaresindeki otobüsün henüz duraklamada olduğu ve sanığın aksi kanıtlanamayan çocuğun araçtan indikten sonra fark etmedikleri bir sırada aracın önünden dolanarak karşıya geçmek istediği yönündeki savunması karşısında oluşumunun belirtilen şekilde meydana geldiği kabul edilen kazada mağdur çocuğun kontrolsüzce yola çıkmasının ve tanık ...'ın çocuğa çarpmasının sanığın mağdur çocuğu yol kenarına indirmek şeklindeki kusurlu davranışı şeklindeki adli tıp raporunda belirtilen kusuru ile illiyet bağını kestiği ve sanığın belirtilen kusurunun kazanın oluşumuna illiyet bağı kopmayacak şekilde doğrudan etken olmadığından'' bahisle beraatine karar verilmiş olması, Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısı ve katılan müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 13.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.