Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2013/2083 E. 2013/21953 K.

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle Yaralama Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b, 22/3, 62, 61/8, 53/6, 52/4 maddeleri gereğince mahkumiyet Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Oluş ve dosya kapsamına göre, olaydan 35 dakika sonra yapılan ölçümde 93 promil alkollü olduğu tespit edilen sanık sürücü ...'in sevk ve idaresindeki otomobil ile demir bariyerlerle bölünmüş yaya trafiğine kapalı karayolu üzerinde seyri sırasında, yolun solundan sağına geçmek üzere kontrolsüzce kaplamaya giren 330 promil alkollü yayayı fark ettiğinde aldığı etkin fren tedbirine rağmen 7 metre frenle çarpması ile karıştığı olayda, sanığın neticeyi önlemek için alabileceği başkaca önlem bulunmaması karşısında, sanığın kusurunun bulunmaması nedeniyle taksirle yaralama suçundan beraatine karar verilerek alkollü ... kullanan sanığın üzerine atılı eylemin trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçunu oluşturduğundan trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, Kabule göre de, 1- Kısa kararda sanık hakkında taksirle yaralama suçundan TCK'nın 89/1, 89/2-b maddeleri gereğince hüküm kurulduğu halde gerekçeli kararda dosya ile tutarsız olarak 6831 sayılı kanuna aykırılık suçundan 6831 sayılı Kanunun 91/1-Son, 91/2 maddeleri gereğince hüküm kurulması ayrıca gerekçede TCK'nın 44. maddesi dikkate alınarak sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye düşürme suçundan dolayı ceza verilmediği belirtilmesine karşın hüküm fıkrasında bu hususa yer verilmemesi suretiyle gerekçe ile hükmün karıştırılması, 2- Kısa kararda sanık hakkında temel ceza belirlenirken suçun taksirli suç olduğu gözetilmeden, diğer nedenlerle birlikte “kastın yoğunluğu” ölçütünün de gerekçe gösterilmesi, 3- TCK'nın 61/2. maddesi gereğince bilinçli taksir hükümlerinin temel cezadan sonra uygulanması yerine, suçun nitelikli haline göre yapılan artırımdan sonra uygulanması, Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 30.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.