Yargıtay 11. Hukuk Dairesi 2013/9292 E. 2013/13404 K.

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ Taraflar arasında görülen davada Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 14.01.2009 gün ve 2008/257-2009/15sayılı kararı onayan Daire’nin 18.12.2012 gün ve 2011/350-2012/21135 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü: Davacı vekili, davalılardan Türkiye Demir Çelik İşletmeleri A.Ş.'nin Özelleştirme İdaresi tarafından özelleştirildiğini ve diğer davalı ...Ş. ile birleştirildiğini, oysa müvekkili şirketin TDÇİ'nden gerek sonuçlanan gerekse derdest bulunan çeşitli davalar nedeniyle alacaklı bulunduğunu, TTK'nın 150. maddesinin müvekkili gibi alacaklı şirketlere birleşmeye itiraz hakkı tanıdığını, müvekkilinin alacakları ödenmeden ve teminat altına alınmadan birleştirme gerçekleştirildiğinden birleştirmeye (katılmaya) itiraz ettiklerini ve muvafakat etmediklerini ileri sürerek, itirazları gereğince hüküm verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı vekili, özelleştirmenin 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun uyarınca yapıldığını, sözkonusu Kanunun 20. maddesi uyarınca Türk Ticaret Kanunu’nun ilgili maddelerinin uygulanamayacağını, esasen TDÇİ’nin borçlarının Sümer Holding A.Ş. tarafından ödeneceğinin beyan ve taahhüt edildiğini, yasal prosedür çerçevesinde tüm işlemlerin yerine getirilmiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir. Mahkemece, 4046 sayılı Kanunun TTK’na göre özel bir kanun olduğu, özel hüküm varken genel hükmün uygulanamayacağı, birleşmenin de bu özel kanun hükümleri çerçevesinde gerçekleştiği, 4046 sayılı Kanunun 20. maddesinde de TTK hükümlerinin uygulanmayacağının belirtildiği gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 18.12.2012 tarihli kararı ile onanmıştır. Davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur. Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 27.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.