Yargıtay 11. Hukuk Dairesi 2013/8123 E. 2013/21704 K.

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ Taraflar arasında görülen davada Dikili Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07.02.2013 tarih ve 2010/329-2013/41 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: Davacı, müvekkilinin davalı Banka nezdinde bulunan hesabından müvekkilinin bilgisi ve talimatı olmadan internet yoluyla 17.08.2010 tarihinde toplam 12.219,83 TL’nin tanımadığı üçüncü kişilerin hesabına aktarıldığını, davalı bankanın elektronik bankacılık hizmetinde gereken güvenliği sağlayamadığını, maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek, 12.219,83 TL maddi tazminatın en yüksek banka faizi ile 1.000 TL manevi tazminatın ve %40 inkar tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir. Davalı Banka vekili, şifrenin özenle saklanması yükümlülüğünün davacıda olduğunu, bu nedenle doğacak zararlardan davacının sorumlu olacağını, davacının zararının şifrenin 3. kişilerce öğrenilmesi sonucu meydana geldiğini, bankanın sisteminden kaynaklanan bir zarar bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir. Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, maddi tazminat davasının kabulü ile 12.219,83 TL’nin 17/08/2010 tarihinden itibaren kısa vadeli kredilere uygulanan avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, manevi tazminat vs. taleplerinin reddine karar verilmiştir. Kararı, davacı ve davalı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve mahkemenin maddi tazminata ilişkin “kısa vadeli kredilere uygulanan avans faizi” şeklindeki faiz hükmünün 3095 sayılı Yasa’nın 2/2. maddesinde düzenlenen “kısa vadeli avanslar için uyguladığı faiz oranı” olarak anlaşılması gerekmesine göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 810,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, temyiz harcı peşin alındığından davacıdan başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 29.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.