Yargıtay 11. Hukuk Dairesi 2012/16476 E. 2013/14455 K.

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ Taraflar arasında görülen davada Diyarbakır 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24/05/2012 tarih ve 2012/611-2012/735 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında hizmet alım sözleşmesi imzalandığını, 5510 sayılı Kanunu'nun 81. maddesinin 1. fıkrasına (ı) bendinin eklendiğini, bu bent ile aynı kanunun 4/a bendi kapsamında sigortalı çalıştıran özel sektör işverenlerinin malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primlerinden, işveren hissesinin 5 puanlık kısmına isabet eden tutarın Hazinece karşılanacağının hüküm altına alındığını, buna rağmen davalının kanuna aykırı olarak Hazinece karşılanan %5'lik destek ve teşvik payını istihkaklardan kestiğini ileri sürerek, 4.679,29 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir Davalı vekili, müvekkili şirketin uygulamasının mevzuata uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir. Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, 5510 SK'nun 81. maddesindeki düzenlemenin özel sektörü desteklemeye yönelik olduğu, davalının hak edişten kesinti yapamayacağı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 250,10 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.