Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2026/2657 E. 2026/7506 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2025/286 E., 2025/640 K. SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması HÜKÜM : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kanun yararına bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü: Dairemizce de benimsenen, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 21.01.2020 tarihli ve 2017/15-618 Esas, 2020/16 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; Kemer Asliye Ceza Mahkemesinin 13.05.2008 tarihli ve 2007/44 Esas, 2008/462 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün kesinleşme tarihi olan 27.02.2009 tarihi ile Yargıtay 8. Ceza Dairesinin, 2024/23757 Esas, 2025/3478 Karar sayılı ilamına konu kanun yararına bozma kararının verildiği 30.04.2025 tarihi arasında dava zamanaşımının durduğu anlaşılmıştır. UYAP üzerinden yapılan incelemede; Kemer 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.12.2023 tarihli ve 2007/44 Esas, 2008/462 Karar sayılı ek kararı ile; "sanık hakkında mükerrirliğe ilişkin kısmın hüküm fıkrasından çıkartılmasına" karar verildiği anlaşılmış ise de; hükmün kesinleşmesinden sonra ek kararla hükümde değişiklik yapılamayacağından, bahse konu ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu belirlenmiştir. Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak; Hüküm fıkrasında sehven 2005/622 Esas şeklinde yazılan, Antalya 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.04.2005 tarihli ve 2005/662 Esas, 2005/1 Karar sayılı ilamının, 29.06.2005 tarihinde kesinleştiğinden bahisle sanık hakkında tekerrüre esas alınmış ise de; UYAP üzerinden yapılan incelemede; bahse konu hükmün sanık tarafından temyiz edildiği, Mahkemenin 11.06.2020 tarihli ek kararı ile; "...sanığa, 35. maddeye göre yapılan tebligat ve kesinleştirme işleminin usulsüz olduğunun..." kabul edildiği, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 09.03.2022 tarihli ve 2021/43777 Esas, 2022/3849 Karar sayılı ilamı ile; "Sanığın 11.05.2020 tarihli dilekçesinde, kendisine usulüne uygun tebligat yapılmadığını belirterek temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmış ise de, bu dilekçeden önce Mahkemenin 11.07.2013 tarihli ek kararına karşı cezaevi idaresi vasıtasıyla gönderdiği 06.02.2014 tarihli dilekçesiyle itiraz ettiği ve bu nedenle anılan 06.02.2014 tarihinde hükümden haberdar olduğu halde, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla; temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’nin 317. maddesi uyarınca reddine..." karar verilmek suretiyle sanığın hükmü öğrendiği tarihin 06.02.2014 olduğunun belirlendiği ve 25.05.2022 tarihinde, hükmün 10.04.2014 tarihinde kesinleştiğine ilişkin kesinleşme şerhi düzenlendiğinin anlaşılması karşısında; bu haliyle, dosyaya konu suçtan sonra kesinleşen hükmün tekerrüre esas olmayacağı ve adli sicil kaydına göre sanığın tekerrüre esas alınabilecek nitelikte başkaca bir hükümlülüğünün de bulunmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanması, Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından tekerrüre ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün Tebliğname'ye aykırı olarak oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.09.2026 tarihinde karar verildi.