Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2022/900 E. 2024/11619 K.

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak; Tekerrüre esas adli sicil kaydı bulunan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmaması, Yasaya aykırı, sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasına ''Sanığın, Tavşanlı Ağır Ceza Mahkemesinin 09.07.2008 tarihli, 2008/87 Esas ve 2008/131 Karar sayılı 4 yıl hapis cezasına ilişkin hükümlülüğünün tekerrüre esas olduğu anlaşılmakla, TCK’nin 58/6-7. maddeleri uyarınca verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; Eskişehir 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2013 tarih 2013/263 Esas ve 2013/653 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İstanbul 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.09.2008 Tarih, 2008/81 Esas, 2008/840 Karar sayılı ilamın tekerrüre esas kabul edildiği, Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 05.06.2017 Tarih, 2017/7906 Esas, 2017/13282 Karar sayılı kararı ile hükmün bozulduğu ancak 1412 sayılı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış hakların saklı tutulacağından bu karara karşı da aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilerek, 5275 sayılı Kanun’un 108/2. maddeleri gereğince koşullu salıverilmeye eklenecek sürenin, hatalı uygulama sonucu ilk hükümde gösterilen ilam nedeniyle koşullu salıverilmeye eklenecek süreden fazla olamayacağı hususunun infaz aşamasında gözetilmesine, 14.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.