Yargıtay 10. Hukuk Dairesi 2012/17280 E. 2012/19162 K.

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi No :115-150 Davacı, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan peşin sermaye değerli gelirler ile yapılan ödemlerin 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, bozmaya uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hükmün, davacı ile davalı vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi. 1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine; 2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesinde iş kazası ve meslek hastalığı, hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişinin sorumluluğu konusunda yeni düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin anılan kanunda, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi kuralı karşısında, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 26. Maddesi olup, anılan maddedeki “....sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere...” bölümünün, Anayasa Mahkemesince 23.11.2006 tarih ve 2003/10 Esas 2006/106 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, Kurumun bu maddeden doğan rücu hakkının, “halefiyete” değil, “kanundan doğan basit rücu hakkına” dayandığının kabul edilmesi ve bu kabul çerçevesinde, Kurumun rücu alacağı yönünden, ilk peşin değerli gelirlerin, tazmin sorumlularının kusuruna isabet eden miktarıyla sınırlı şekilde hüküm kurulması gerekir. Sigortalıda oluşan % 21,20 meslekte kazanma gücü kaybı oranı bakımından yapılan kontrol kaydı sonucu, meslekte kazanma gücü kaybı oranının % 14,20 olduğu, bu orana göre sigortalıya 12.615,32 TL ilk peşin değerli gelir bağlandığı, 2.585,31 TL masraf ve ödeme yapıldığı, hükme dayanak alınan kusur raporuna göre davalının kusur oranının %60 olduğu, davacı Kurum tarafından talep edilen miktarın, davalının kusur oranı içinde kalmış olduğu anlaşılmakla, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, kısmen kabulüne karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun Geçici 3. Maddesinde yer alan 1086 sayılı Yasanın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine ilişkin düzenleme gereğince) Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır. SONUÇ: Hüküm fıkrasının silinerek yerine; “Davanın KABULÜ ile 8.567,00 TL Kurum alacağının; 7.533,87 TL’sinin gelir onay, 1.033,13 TL’sinin sarf ve ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulmasına, kabul edilen miktar üzerinden hesaplanan 508.87 TL nispi karar ve ilam harcının davalıdan alınarak hazineye irat kaydına, bozma konusu yapılan ilk karar nedeniyle davalı tarafından yatırılan karar ve ilam harcı miktarının mahsubuna, davacı tarafından yapılan toplam 674,50 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, kendisinin vekille temsil ettiren davacı yararına karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 1.200,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” cümlelerini yazılmasına ve kararın bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıdan alınmasına, 16.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.