Yargıtay 10. Ceza Dairesi 2023/19479 E. 2024/19036 K.

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2023/70 E., 2023/483 K. SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma HÜKÜM : Temyiz başvurusunun reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKİ SÜREÇ A. İstanbul Anadolu 14. Ağır Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir. B. İstanbul Anadolu 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.10.2023 ve 2023/70 Esas, 2023/483 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz isteminden vazgeçmesi sebebiyle 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın hak kaybına uğramaması için temyiz incelemesinin yapılması gerektiğine ilişkindir. III. GEREKÇE Sanık müdafii, kanunî süresi içinde temyiz talebinde bulunduktan sonra, sanığın tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumundan gönderdiği 05.10.2023 tarihli dilekçesi ile temyiz isteminden vazgeçtiği, temyiz davasının istek şartına bağlı olduğu, temyiz süresi geçtikten sonra, sanığın gönderdiği 06.10.2023 tarihli dilekçesi ile yeniden temyiz isteminde bulunduğu, İstanbul Anadolu 14. Ağır Ceza Mahkemesince 06.10.2023 tarihinde ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verildiği, 06.10.2023 tarihli ek kararın sanık müdafiine 15.10.2023 ve sanığa 18.10.2023 tarihinde tebliğ edildiği, sanık müdafiinin 20.10.2023 tarihli dilekçe ile ek kararı temyiz ettiği anlaşılmakla; sanığın 06.10.2023 tarihli talebinin "vazgeçmeden dönme" niteliği taşıdığı, temyizden vazgeçmeden dönmenin temyiz süresi içinde mümkün olması, temyiz süresi geçtikten sonra vazgeçmenin geri alınmasının mümkün olmaması ve sanığın temyizden vazgeçme talebinin geçerliliğini koruması nedeniyle, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 14. Ağır Ceza Mahkemisinin yukarıda belirtilen 06.10.2023 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul Anadolu 14. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,21.05.2024 tarihinde karar verildi.