Yargıtay 1. Hukuk Dairesi 2025/2893 E. 2026/4374 K.

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi SAYISI : 2023/2521 E., 2025/668 K. İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 32. Asliye Hukuk Mahkemesi SAYISI : 2022/354 E., 2023/183 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

-K A R A R- Dava, 5737 sayılı Vakıflar Kanunu’nun 17. maddesine dayalı bedel istemine ilişkindir. Davacı, dava konusu 18 29... parsel sayılı ... ... ... icareli taşınmazın 1/6 payı ... oğlu ..., 1/6 payı ... kızı ..., 1/6 payı ... kızı ... adlarına kayıtlı iken Fatih 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2004/381 Esas, 2004587 Karar sayılı kararı ile kayıt maliklerine kayyım tayin edildiğini ve söz konusu payların Fatih 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/91 Esas, 2007/150 Karar sayılı kararı ile 23.05.2008 tarihinde Maliye Hazinesi adına tescil edildiğini, bilahare Hazine tarafından 4706 sayılı Kanun gereğince 04.02.2022 tarihinde dava dışı şirkete 1.671.831TL bedel ile satıldığını, vakıf taşınmazının mutasarrıflarının gaip kişilerden olması veya varissiz ölümü halinde taşınmazın vakıf adına tescil edilmesi gerektiğini ancak taşınmaz satıldığından vakıf hakkının bedele dönüştüğünü ileri sürerek ... ... ... icareli taşınmazın 1/2 payının 5737 sayılı Vakıflar Kanunu’nun 17. maddesi gereğince vakfına geçmesi gerektiğinin tespiti ile satış bedeli olan 1.671.831 TL'nin Maliye Hazinesi hesabına geçtiği tarihten itibaren işleyecek kanuni faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, dava konusu taşınmazın 10 yıllık kayyımla idare süresinin dolması nedeniyle Hazine adına tesciline karar verildiğini, satış tarihi itibariyle tapu kayıtlarında ve TAKBİS sisteminde herhangi bir belirtme veya vakıf şerhinin mevcut olmadığını, taşınmazın vakfa ait olduğuna ilişkin delil bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; taşınmazın 5737 sayılı Vakıflar Kanunu’nun 17. maddesi uyarınca davacı vakfa dönmesi ve davalı tarafça iyiniyetli üçüncü kişiye devredilen taşınmazın bedelinin davacı tarafa ödenmesi gerektiği, bu kapsamda davacının davasını ispat ettiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, karara karşı davalı ... vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; taşınmazın aslının vakfa ait olup Kanun’un 17. maddesindeki koşulların sağlandığı belirtilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. Öte yandan; harç kamu düzeni ile ilgili olup temyiz edenin sıfatına bakılmaksızın re’sen gözetilmesi gereken hususlardandır.

İlk Derece Mahkemesince, davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına karar verilip davacı tarafından yatırılan harcın davacıya iadesine karar verilmesi gerekirken, davalı ... harçtan muaf olduğundan alınması gereken karar ve ilam harcının davacı tarafından yatırılan peşin harçtan maktu karar ve ilam harcı mahsup edilerek kalan kısmın davacıya iadesine şeklinde karar verilmesi isabetli olmamıştır.

Ne var ki, anılan husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE, kamu düzeni yönünden yapılan temyiz incelemesi sonunda, temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinin hükümden çıkarılarak yerine “Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davacı tarafça yatırılan 28.550,70 TL peşin harcın karar kesinleştiğinde ve talep halinde davacı tarafa iadesine” cümlesinin yazılması suretiyle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370/2. maddesi uyarınca kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Temyiz eden davalı ... harçtan muaf bulunduğundan bu hususta karar verilmesine yer olmadığına, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 21.05.2026 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.