Danıştay 3. Daire 2023/6372 E. 2024/5951 K.

T.C. D A N I Ş T A Y ÜÇÜNCÜ DAİRE Esas No : 2023/6372 Karar No : 2024/5951 TEMYİZ EDENLER : 1- (DAVACI) ... VEKİLİ : Av. ... 2- (DAVALI) ... Vergi Dairesi Müdürlüğü/... VEKİLİ : Av. ... İSTEMİN KONUSU: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurularına ilişkin ... Bölge İdare Mahkemesi ...Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir. YARGILAMA SÜRECİ: Dava konusu istem: Davacı adına, bir kısım hasılatını kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle 2016 ila 2018 yılları için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisi, aynı yılın tüm dönemleri için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı geçici vergi ile 2016 yılının Şubat ila Haziran, Ağustos, Ekim ila Aralık, 2017 ve 2018 yıllarının Ocak ila Aralık dönemleri için re’sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunda, gerek alım-satımlarının kapsam ve içeriğine, gerek matrahın tespitine yönelik araştırmaların yapılarak davacıya da ilgili soruların yöneltildiği, karlılık oranı, maliyetler, elde edilen parasal tutarların ticari işlemlere ilişkin olduğu ve katma değer vergisi oranları belirlenirken davacı beyanlarının da dikkate alındığı olayda, davacının kayıt dışı ticari faaliyette bulunarak kazancını beyan dışı bıraktığı hususu, somut ve hukuken geçerli delillerle ortaya konulduğundan, yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık görülmediği ancak mahsup dönemi geçen geçici verginin aranmayacağı kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle bir kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisi, katma değer vergisi ile geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezası yönünden dava reddedilmiş, geçici vergi ve özel usulsüzlük cezası ise kaldırılmıştır. Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurularının, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir. TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI: Davacı tarafından, internet üzerinden ayakkabı ve giyim üzerine evden e-ticaret kapsamında satış gerçekleştirildiği, e-ticaret alanında faaliyet gösterenlerin bazı hallerde vergiden muaf tutulabildiği, Gelir Vergisi Genel Tebliği’nin 2. maddesinde “Evlerde Üretilen Malların İnternetten Satışında Esnaf Muaflığı" müessesesinin düzenlendiği, bu düzenleme uyarınca ayrı bir iş yeri açmadan, sanayi tipi ve seri üretim yapan makine ve alet kullanmadan, kişilerin oturdukları evden imal ettikleri malları internet üzerinden satanların, bir takvim yılında elde edilen hasılatın her yıl belirlenen bir miktarı üzerinden vergiden muaf tutuldukları, 2016 ila 2018 yıllarında gerçekleştirildiği tespit edilen hasılatın yasal miktarların altında kaldığı dolayısıyla muafiyetten faydalanması gerektiği ancak bu düzenleme dikkate alınmadan inceleme yapıldığı ve karar verildiği ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir. Davalı idare tarafından, gecikme faizi hesaplanabilmesi için ihbarnamelerde zorunlu olarak geçici vergiye yer verildiği, kesilen özel usulsüzlük cezasının hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir. TARAFLARIN SAVUNMALARI: Taraflarca savunma verilmemiştir. DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz istemlerinin reddi gerektiği düşünülmektedir. TÜRK MİLLETİ ADINA Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü: HUKUKİ DEĞERLENDİRME: Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. KARAR SONUCU: Açıklanan nedenlerle; 1. Temyiz istemlerinin reddine, 2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının ONANMASINA, 3.Davacıdan 492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (3) sayılı Tarife uyarınca nispi harç alınmasına, 4. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 18/11/2024 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.