Anayasa Mahkemesi İkinci Bölüm, B. No: 2012/751, 16.10.2014

TÜRKİYE CUMHURİYETİ

ANAYASA MAHKEMESİ

İKİNCİ BÖLÜM

KARAR

SERKAN MADSAR BAŞVURUSU

(Başvuru Numarası: 2012/751)

Karar Tarihi: 16/10/2014

İKİNCİ BÖLÜM

KARAR

I. BAŞVURUNUN

KONUSU

1. Başvurucu, uyuşturucu madde

kullanımı suçu kapsamında yapılan yargılama sonucunda sürücü belgesine süresiz

olarak el konulması nedeniyle hak arama özgürlüğünün ihlal edildiğini iddia

etmiştir.

II. BAŞVURU

SÜRECİ

2. Başvuru, 22/11/2012

tarihinde Anayasa Mahkemesine doğrudan yapılmıştır. Dilekçe ve eklerinin idari

yönden yapılan ön incelemesinde belirlenen eksiklikler tamamlatılmış ve

Komisyona sunulmasına engel bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir.

3. İkinci Bölüm Birinci

Komisyonunca, 25/12/2012 tarihinde başvurunun Anayasa

Mahkemesi İçtüzüğü’nün 33. maddesinin (3) numaralı

fıkrası uyarınca, kabul edilebilirlik incelemesinin Bölüm tarafından

yapılmasına, dosyanın Bölüme gönderilmesine karar verilmiştir.

4. Bölüm tarafından 12/2/2013 tarihinde, başvurunun kabul edilebilirlik ve esas

incelemesinin birlikte yapılmasına ve bir örneğinin görüş için Adalet

Bakanlığına gönderilmesine karar verilmiştir

5. Başvuru konusu olay ve

olgular 15/2/2013 tarihinde Adalet Bakanlığına bildirilmiştir.

Adalet Bakanlığı, görüşünü 16/4/2013 tarihinde

sunmuştur.

III. OLAY VE

OLGULAR

A. Olaylar

6. Başvuru formu ve eklerinde

ifade edildiği şekliyle ve UYAP aracılığıyla erişilen bilgi ve belgeler

çerçevesinde olaylar özetle şöyledir:

7. Ankara Cumhuriyet

Başsavcılığınca düzenlenen 15/5/2009 tarih ve

E.2009/23670 sayılı iddianame ile başvurucu ve diğer şüpheliler hakkında "uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma

veya sağlama, kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya

bulundurmak " suçlarını işledikleri iddiasıyla kamu davası

açılmıştır.

8. Davanın görüldüğü Ankara 3.

Ağır Ceza Mahkemesi, 11/12/2009 tarih ve E.2009/307,

K.2009/378 sayılı kararıyla başvurucunun uyuşturucu

madde ticareti suçundan mahkûmiyetine ve sürücü belgesinin daimi

olarak geri alınmasına, uyuşturucu madde

kullanmak suçundan ise beraatine hükmetmiştir. Kararın temyizi üzerine,

hüküm, Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 7/12/2010 tarihli

kararı ile bozulmuştur.

9. Bozma sonrası yapılan

yargılamada Ankara 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/5/2011 tarih ve E.2011/36,

K.2011/111 sayılı kararı ile, uyuşturucu madde

kullanmak suçundan tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine, sürücü

belgesinin ise 2918 sayılı Kanunun 119. maddesi uyarınca daimi olarak geri

alınmasına hükmedilmiştir. Karar temyiz edilmeden 23/5/2011

tarihinde kesinleşmiştir.

10. Başvurucu 24/9/2012

tarihli dilekçeyle sürücü belgesinin iadesi talebinde bulunmuş, Ankara 3. Ağır

Ceza Mahkemesi 26/9/2012 tarih ve 2012/979 Değişik iş sayılı karar ile sürücü

belgesinin daimi geri alınmasına ilişkin kararın yasal yollara müracaat

edilmeksizin kesinleşmiş olması nedeniyle talebin reddine karar vermiştir. Bu

karara yapılan itiraz, Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 10/10/2012

tarih ve 2012/908 Değişik İş sayılı kararı ile reddedilmiştir.

11. Bu karar, başvurucuya 22/10/2012 tarihinde tebliğ edilmiştir.

12. Başvurucu, 22/11/2012 tarihinde Anayasa Mahkemesine bireysel başvuruda

bulunmuştur.

13. Adalet Bakanlığı 28/2/2014 tarihli yazı ile Ankara 3. Ağır Ceza Mahkemesinin

başvurucu hakkındaki 12/5/2011 tarih ve E.2011/36, K.2011/111 sayılı “ehliyetin geri alınması”na dair kararının kanun

yararına bozulması için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iletildiğini belirtmiştir.

14. UYAP sisteminde başvurucu

ile ilgili olarak yapılan araştırmada Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 10/3/2014 tarihli kararı ile “Ankara 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/5/2011 tarihli ve 2011/36 esas ve

2011/111 karar sayılı hükmün 5271 sayılı CMK.’nın 39.

maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı maddenin 4.

fıkrasının (d) bendi uyarınca sanık hakkında 2918 sayılı Kanun’un 119.

maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılmasına,” karar

verildiği tespit edilmiştir.

B. İlgili

Hukuk

15. 4/12/2004 tarih ve 5271 sayılı Ceza

Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi şöyledir:

“(1) Hâkim

veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya

temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde

hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün

Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya

hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine

verir.

(3) Yargıtayın ceza

dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü

kanun yararına bozar.

(4) Bozma nedenleri:

a) 223 üncü maddede

tanımlanan ve davanın esasını çözmeyen bir karara

ilişkin ise, kararı veren hâkim

veya mahkeme, gerekli inceleme ve araştırma sonucunda

yeniden karar verir.

b) Mahkûmiyete ilişkin

hükmün, davanın esasını çözmeyen yönüne veya savunma

hakkını kaldırma veya kısıtlama sonucunu doğuran usul işlemlerine ilişkin ise, kararı

veren hâkim veya mahkemece yeniden yapılacak yargılama sonucuna göre gereken hüküm

verilir. Bu hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır

olamaz.

c) Davanın esasını

çözüp de mahkûmiyet dışındaki hükümlere ilişkin ise, aleyhte

sonuç doğurmaz ve yeniden yargılamayı

gerektirmez.

d) Hükümlünün cezasının

kaldırılmasını gerektiriyorsa

cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir

cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay

ceza dairesi doğrudan hükmeder.

(5) Bu madde

uyarınca verilen bozma kararına karşı direnilemez.”

16. 13/10/1983 tarih ve 2918 sayılı

Karayolları Trafik Kanunu’nun 119. maddesi şöyledir:

“Diğer cürümlerden mahkümiyeti halinde, mahkemece ceza süresini geçmemek

üzere geçici olarak sürücü belgelerinin

geri alınmasına da karar verilebilir.

Geçici olarak sürücü belgesinin geri alınması hürriyeti

bağlayıcı ceza hükümlerinin infazından sonra yerine getirilir.”

IV. İNCELEME VE GEREKÇE

17. Mahkemenin 16/10/2014 tarihinde yapmış olduğu toplantıda, başvurucunun

22/11/2012 tarih ve 2012/751 numaralı bireysel başvurusu incelenip gereği

düşünüldü:

A. Başvurucunun

İddiaları

18. Başvurucu, Ankara 3. Ağır

Ceza Mahkemesinin 12/5/2011 tarih ve E. 2011/36, K.

2011/111 sayılı kararıyla, sürücü belgesinin daimi olarak geri alınmasına

hükmedilmesi üzerine sürücü belgesinin iadesi talebinin reddedilmesi ve buna

karşı yaptığı itirazın da Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 10/10/2012 tarihli

ve 2012/908 Değişik iş sayılı kararı ile reddedilmesinden şikayetçi olmuş ve

sürücü belgesinin geri verilmesini talep etmiştir.

B. Değerlendirme

19. 30/3/2011 tarih ve 6216 sayılı

Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun'un “Bireysel başvuruların kabul edilebilirlik incelemesi

ve şartları” kenar başlıklı 48. maddesinin (5) numaralı fıkrası

şöyledir:

“Kabul edilebilirlik şartları ve incelemesinin usul ve

esasları ile ilgili diğer hususlar İçtüzükle düzenlenir.”

20. Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü'nün 'Düşme

kararı' başlıklı 80. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (ç) bendi

şöyledir:

“Bölümler ya da Komisyonlarca yargılamanın her

aşamasında aşağıdaki hâllerde düşme kararı verilebilir:

….

ç)Bölümler ya da Komisyonlarca saptanan

herhangi bir başka gerekçeden ötürü, başvurunun incelenmesinin sürdürülmesini

haklı kılan bir neden görülmemesi.”

21. Somut olayda başvurucu

Anayasa Mahkemesine bireysel başvuruda bulunduktan sonra Ankara 3. Ağır Ceza

Mahkemesinin 12/5/2011 tarih ve E. 2011/36, K.

2011/111 sayılı sürücü belgesinin daimi olarak geri alınmasına ilişkin

kararının, Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 10/3/2014 tarihli kararı ile kanun

yararına bozulmasına karar verilmiştir. Böylece başvurunun incelenmesinin sürdürülmesini haklı kılan bir

neden kalmadığından İçtüzük'ün 80. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (ç) bendi

uyarınca düşme karar verilmesi gerekir.

22. Açıklanan

nedenlerle, başvurunun

incelenmesinin sürdürülmesini haklı kılan bir neden kalmadığı anlaşıldığından, başvurunun, diğer kabul

edilebilirlik koşulları yönünden incelenmeksizin “düşmesine” karar verilmesi gerekir.

V. HÜKÜM

Açıklanan

gerekçelerle başvurunun, “incelenmesinin

sürdürülmesini haklı kılan bir neden kalmamış olması” nedeniyle DÜŞMESİNE,

yargılama giderlerinin başvurucu üzerinde bırakılmasına 16/10/2014

tarihinde OY BİRLİĞİYLE karar

verildi.

Başkan

:

Alparslan

ALTAN

Üyeler

:

Engin

YILDIRIM

Celal

Mümtaz AKINCI

Muammer

TOPAL

M.

Emin KUZ

Raportör

:

Şükrü

DURMUŞ

Başvurucu

:

Serkan

MADSAR