Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/8275 E. 2023/6822 K. – Çocuğun Nitelikli

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2013/459 E., 2015/56 K. SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı HÜKÜM : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Suça sürüklenen çocuk (SSÇ) hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.02.2015 tarihli ve 2013/459 Esas, 2015/56 Karar ile SSÇ hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik öncesi hali ile 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir. 2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 09.02.2019 tarihli ve 14-2015/237452 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği SSÇ’nin suçunun sabit olduğundan cezasından indirim yapılmasının kanuna aykırı olduğuna yönelik olduğu görülmüştür. B. O Yer Cumhuriyet Savcısı Temyiz İsteği SSÇ’nin atılı suçtan cezalandırılmasına yeter derecede, soyut beyan ve iddialar dışında somut ve inandırıcı delil bulunmadığı halde atılı suçtan beraati yerine mahkumiyetine karar verilmiş olmasının usul ve kanuna aykırı olduğuna yönelik olduğu görülmüştür. III. OLAY VE OLGULAR Mağdurenin on beş yaşından küçük olduğu dönemde SSÇ ile sevgili olarak görüştüğü, 2010 yılı Şubat ayı ile 2011 yılı Şubat ayı içeresindeki 1 yıllık süreçte değişik tarihlerde SSÇ'nin mağdureyi kendi evine götürerek cebir, tehdit ya da iradeyi etkileyen bir nedene dayalı olmaksızın yedi- sekiz kez vajinal, anal ve oral yolla ilişkiye girdiği şeklinde olay kabul edilerek çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyete karar verildiği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE 1. SSÇ'nin yargılama konusu eylemi için, suç tarihinde yürürlülükte olan 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi ile ikinci fıkrası gereği 7 yıl 6 aylık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin mahkumiyet tarihi olan 12.02.2015 tarihi olduğu ve bu tarihten inceleme tarihine kadar 7 yıl 6 aylık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir. 3. Yukarı bentlerde belirtilen nedenlerle bozma isteyen Tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.02.2015 tarihli ve 2013/459 Esas, 2015/56 Karar sayılı kararına yönelik katılan mağdure vekili ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.10.2023 tarihinde karar verildi.