Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/4906 E. 2024/2998 K. – Çocuğun Cinsel

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI: 2013/394 E., 2015/15 K. SUÇ: Çocuğun cinsel istismarı HÜKÜM: Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR 1. Sanık hakkında mağdureler Berfin ve Rümeysa'ya karşı beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 103 üncü maddesinin altıncı fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.01.2015 tarihli ve 2013/394 Esas, 2015/15 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; a. Mağdure Berfin'e karşı çocuğun cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. b. Mağdure Rümeysa'ya karşı çocuğun cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Her türlü şüpheden uzak kesin inandırıcı delil bulunmadığına, isnat edilen suçun saat ve yer itibarıyla işlenemeyeceğine, mevcut yerde işlenmiş olsa görenlerin olması gerektiğine, mağdure Berfin'in suç isnadında bulunmadığına, ifadesine güvenilebileceğinin belirtildiğine, bir takım çelişkilerin bulunduğuna, mağdurelerin ruh sağlığının bozulmadığına, atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ve diğer hususlara ilişkindir. III. GEREKÇE Mağdure Berfin'in soruşturma aşamasında sanığın kendilerine dokunmadığı, öpmediği, kendilerini bir yere götürmeye çalışmadığı şeklindeki beyanı ile mağdurelerin birbirleriyle ve kendi içlerinde aşamalardaki soyut ve çelişkili beyanları, tanık anlatımları, raporlar, savunma ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek atılı suçlardan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyet hükümleri kurulması hukuka aykırılık bulunmuştur. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.01.2015 tarihli ve 2013/394 Esas, 2015/15 Karar sayılı kararına kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.04.2024 tarihinde karar verildi.