Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/2765 E. 2022/10174 K. – Cinsel Taciz

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi 2014/18 Esas, 2014/223 Karar) SUÇ : Cinsel taciz HÜKÜM : Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi İlk derece mahkemesince verilen hüküm ile temyiz isteminin reddine dair ek karar temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi. Yokluğunda verilen gerekçeli hükümle ilgili sanığın yargılamada bildirdiği son adresi ile kayıt sistemindeki adresinin aynı olması karşısında, öncelikle söz konusu adrese gönderilen evrakın Tebligat Kanunun 21/1. maddesine göre tebliğiyle bunun mümkün olmaması halinde gerekçeli kararın bu adrese aynı Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği gerekirken, aynı zamanda beyan adresi de olan mernis adresine çıkarılan şerhli tebligatın herhangi bir araştırma yapılmaksızın doğrudan Tebligat Kanunun 21/2. maddesine göre tebliğinin usulsüz olması nedeniyle sonradan verilen temyiz dilekçesinin süresinde olduğunun kabulüyle 10.11.2014 tarihli temyiz isteminin reddine dair verilen ek kararın kaldırılmasına karar verildikten sonra gereği görüşüldü: Sanığa isnat edilen cinsel taciz suçunun 5237 sayılı TCK'nın 105. maddesinde düzenlenip, öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 66/1-e. maddesinde belirtilen 8 yıllık olağan dava zamanaşımına tabi bulunduğu ve zamanaşımını en son kesen 28.05.2014 tarihli mahkumiyet kararı ile inceleme günü arasında bu sürenin geçtiği anlaşıldığından, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında müsnet suçtan görülen kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 10.11.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.