Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/26173 E. 2025/3972 K. – Cinsel Taciz

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi SAYISI: 2017/3761 E., 2018/1333 K. ŞİKAYETÇİ : Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı SUÇ: Cinsel taciz HÜKÜM: Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Sanık hakkında cinsel taciz suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair hükmün istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun'un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın cinsel taciz suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Özetle, Bakanlık vekilinin istinaf aşamasında davaya katılma olanağının bulunmadığına ve davaya kabulüne karar verilmesinin yasaya aykırı olduğuna, sanığın eyleminde edebe aykırı, iffete yönelik, cinsel içerikli herhangi bir unsur olmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. III. GEREKÇE A. Şikayetçi Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20/2. maddesi uyarınca davaya katılma hakkı bulunan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına yokluğunda yapılan yargılamaya ilişkin olarak Mahkemelerce re'sen ihbarda bulunulmasının zorunlu olup olmadığı hususunda Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan toplantı sonucunda verilen 13.12.2019 gün ve 2019/6 Esas, 2019/7 sayılı içtihadı birleştirme kararı ile Bakanlığa bildirimde bulunulmasının zorunlu olmadığının kabul edilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 237/2. maddesine göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağının anlaşılması karşısında, Bakanlık vekilinin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığından vaki temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sırasında Bakanlığın davadan haberdar edilmeyip, gerekçeli karar tebliğinin ardından sunulan istinaf dilekçesine istinaden Bölge Adliye Mahkemesince Bakanlığın davaya katılmasına karar verilerek, 08.06.2017 tarihli İlk Derece Mahkemesinin kararına yönelik aleyhe istinaf başvurusu da bulunmadığı halde, Bölge Adliye Mahkemesince sanığın 5271 sayılı Kanun'un 283. maddesinde yer alan sonuç ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkı gözetilmeksizin sanık aleyhine hüküm kurulduğunun dosya kapsamından anlaşıldığı, gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle İlk Derece Mahkemesinde yapılan yargılama sırasında usulüne uygun şekilde davaya katılmayan Bakanlık vekilinin davaya katılma ve hükümleri istinaf etme hakkı bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. IV. KARAR A. Şikayetçi Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle şikayetçi Bakanlık vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.05.2025 tarihinde karar verildi.