Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/16235 E. 2024/8826 K. – Çocuğun Cinsel

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/19 E., 2016/50 K. SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, İstanbul 16.Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Özetle katılan mağdurenin iddiaları dışında dosyada delil olmadığına, sanığın aşamalarda istikrarlı şekilde suçu inkar etmesine rağmen gerekçede hatalı şekilde tevil yollu ikrarda bulunduğunun belirtildiğine, tanık Abdullah’ın görgüye dayalı bilgisi olmadığına, sanığın koruma görevlisi kabul edilerek cezasının artırılmasının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir. III. GEREKÇE Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak; sanığın katılan mağdureye karşı koruma ve gözetim yükümlülüğünün bulunduğu kabul edilerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103/3. maddesi gereğince ceza miktarının yarı oranında artırılması yoluna gidilmiş ise de sanığın katılan mağdurenin de aralarında bulunduğu öğrenci grubunu taşıyan otobüsün şoförü olduğu ancak taşıma görevi bittikten sonra, kaldığı otelden katılan mağdureyi çağırarak birlikte yürüyerek sahile gittikleri esnada gerçekleşen cinsel istismar eyleminde sanığın katılan mağdure üzerinde koruma ve gözetim yükümlülüğü bulunmadığı anlaşılmış olup sanık hakkında aynı Kanun'un 103/3. maddesi kapsamında değerlendirilen koruma ve gözetim yükümlülüğü bulunan kişilerden olduğundan bahisle temel cezada artırım yapılması hukuka aykırı bulunmuştur. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 16. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.10.2024 tarihinde karar verildi.