Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/16143 E. 2023/6884 K. – Çocuğun Cinsel

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2013/95 E., 2016/157 K. SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı HÜKÜM : Beraat TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kismî ret, kısmî bozma Mağdure vekilinin temyiz istemi yönünden; mağdurenin, 12.01.2016 tarihli duruşmada sanık hakkında şikâyetçi olmadığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında mağdure vekilinin hükmü temyize hakkı bulunmadığı anlaşılmıştır. Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.04.2016 tarihli ve 2013/95 Esas, 2016/157 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ A. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği Sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeter somut, kesin, inandırıcı delil bulunduğundan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ve re'sen tespit edilecek hususlara ilişkindir. B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği; Beraat kararının hukuka aykırı olduğuna, mağdurenin istikrarlı beyanları bulunduğuna, mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ve re'sen tespit edilecek hususlara ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Mahkemece; "Sanık savunması, müşteki ve mağdur ile tanık anlatımı ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanık ile müştekinin birlikte yaşadıkları, sanığın olay tarihinde 8 yaşlarında olan mağdureyi banyo yaptırdığı ve banyo esnasında cinsel organını ellemek sureti ile tacizde bulunduğu yine gece yatmakta olan mağdurun yanına gelerek yine ellemek sureti ile cinsel tacizde bulunduğu iddia edilmiş ise de, mağdurun tanık olarak dinlenen ağabeyi ... ile aynı odada yatması ve tanığın beyanlarında böyle bir olaya şahit olmadığını ifade etmesi yine müştekinin de beyanlarında görgüye dayalı bir bilgisinin bulunmaması ile sanığın müşteki ile birlikte yaşadıkları dönemde gerek müştekiye gerekse müştekinin çocukları olan mağdur ... ağabeyine kötü davranması, tehdit etmesi ve bu durumun sanık ile müştekiler arasında bir nevi husumet oluşturması nazara alındığında, mağdurun olaya ilişkin soyut iddiası dışında sanığın savunmasının aksini ispat eden bir delil bulunmadığından sanığın beraatine karar vermek gerekmiş aşağıdaki hüküm kurulmuştur." şeklindeki gerekçeyle karar verilmiştir. IV. GEREKÇE A. Mağdure Vekilinin Temyiz İsteminin İncelenmesinde Mağdurenin yargılama aşamasında alınan beyanında sanıktan şikâyetçi olmadığını beyan ettiği, bu itibarla 5271 sayılı Kanunu’nun 237 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkrası uyarınca kamu davasında katılan sıfatının bulunmadığı anlaşılmakla, aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği mağdure vekilinin sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır. B. Katılan Bakanlık Vekili ile O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemlerinin İncelenmesinde Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin istikrarlı beyanı, sanığın tevil yollu savunması ile taraflar arasında dosyaya yansıyan herhangi bir husumet bulunmaması ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın müsnet suçtan mahkumiyeti yerine oluşa uygun düşmeyen yazılı gerekçeyle beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. V. KARAR A. Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.04.2016 tarihli ve 2013/95 Esas, 2016/157 Karar sayılı kararına yönelik mağdure vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B. Katılan Bakanlık Vekili ile O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemleri Yönünden Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.04.2016 tarihli ve 2013/95 Esas, 2016/157 Karar sayılı kararında o yer Cumhuriyet savcısı ve katılan Bakanlık vekili tarafından temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.10.2023 tarihinde karar verildi.