Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/12424 E. 2024/6385 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.12.2015 tarihli ve 2014/60 Esas, 2015/462 Karar sayılı kararı ile; şikayetçinin fuhuşla iştigal eden bayanlardan olduğu, olay günü şikayetçi ile tanıkların Bahçelievler Mahallesi 1801 sokak üzerinde müşteri beklediği sırada sanığın saat 01:40 sıralarında alkollü olarak yanlarına geldiği ve kendisini ahlak masasında polis olarak tanıtıp şikayetçi ile cinsel ilişkiye girmek için konuşmaya başladığı, şikayetçinin sanıktan cinsel ilişki için 70 TL para istediği, sanığın üzerinde 25 TL para olduğunu söyleyerek 25 TL karşılığında cinsel ilişkiye girmesini istediği, şikayetçinin ise kabul etmediği, bunun üzerine sanığın şikayetçinin saçlarından tutarak 2 aracın arasına yatırıp şikayetçinin pantolonunu çıkartmaya çalıştığı, çıkartamayınca kendi cinsel organını çıkartarak şikayetçinin ağzına soktuğu ve beni boşaltacaksın dediği, şikayetçinin direndiği ve bağırmaya başladığı, bu esnada olay yeri civarında devriye görevi ifa eden polis ekiplerinin bağırışma sesleri üzerine olay yerine giderek sanığa müdahale ettikleri ve sanığı yakaladıkları, şeklinde kabul edilen olayda; sanığın nitelikli cinsel saldırı suçundan, 6545 sayılı Kanun değişikliğinden önceki 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 102/2, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Özetle Suçun sübuta ermediğine ilişkindir. III. GEREKÇE Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.12.2015 tarihli ve 2014/60 Esas, 2015/462 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.06.2024 tarihinde karar verildi.