Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2012/10242 E. 2013/1715 K.

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : İftira, hakaret Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.10.2001 tarih ve 2001-197 sayılı kararı ile benzer pek çok kararlarında sanığın duruşmada hazır bulunması ve sorgusunun yapılmış olmasının "yargılamanın yüze karşı olması, savunma hakkının kısıtlanmaması ve cezanın bireyselleştirilmesi" ilkelerinin doğal bir sonucu olduğu açıkca vurgulanmaktadır. 1412 sayılı CMUK'nın 223/son ve 225/son maddelerinde belirtilen ayrık hükümler dışında sanığın sorgusu yapılmadan hüküm kurulması olanaklı değildir. Ayrık tutulan CMUK'nın 223/son maddesi hükmüne göre de ancak dosya içeriğinden sanığa yüklenen eylemin ilk bakışta suç oluşturmadığının anlaşılması halinde sorgusu yapılmadan beraat kararı verilebilecektir. Bu nedenle sanığın sorgusu yapılmadan kanıt takdiri suretiyle beraat kararı dahi verilmesi olanaklı değildir. 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 193/2 ve 195. maddelerinde de 1412 sayılı Kanunun sözü edilen hükümlerine paralel bir düzenlemeye yer verilmiş olması nedeniyle yukarıda belirtilen içtihatların bu tarihten sonra da geçerliliğini sürdürdüğü kabul edilmelidir. Yukarıda belirtilen açıklamalar ve içtihatlardaki yargısal görüşler karşısında koşulları bulunmadığı gözetilmeden, 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesine yanlış

anlam verilip, savunması yöntemince saptanmadan sanık hakkında şikayet hakkını kullandığı ve iftira ve hakaret kastının bulunmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmesi, Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeksizin hükmün öncelikle bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 07.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.